Хрватските медиуми го нарекоа „српски Петер Маѓар”. Владан Ѓокиќ, српски опозициски политичар, доби споредба со унгарскиот опозициски лидер кој го победи Орбан на изборите на 12 април. Пораката е директна: ако можеше во Будимпешта, може и во Белград.

Хрватскиот „Јутарњи лист” објави анализа со наслов кој не остава простор за двоумење: „Крај на потрагата по лидер: Дали Владан Ѓокиќ е човекот кој ќе го урне Вучиќ?” За балканските стандарди, ова не е новинарство – ова е порака.

Споредбата со Маѓар не е случајна. По неговата победа, дел од европските опозициски движења ја гледаат Унгарија како модел – доказ дека долгогодишни лидери можат да паднат ако се најде вистинскиот кандидат. Дали тоа важи и за Србија? Хрватските аналитичари очигледно сметаат дека да.

Од другата страна, обвинувањата се огледало на тензиите: српската страна тврди дека Хрватска и нејзините разузнавачки служби ги поддржуваат опозициските движења уште од почетокот на уличните протести, дека давале засолниште на лица обвинети за тероризам и организирале настани со истакнати антисрпски фигури.

Ист Балкан, нови имиња, стари игри. Кога соседот ти кажува кој треба да ти биде лидер – дали тоа е демократска солидарност или геополитичко мешање? На Балканот, одговорот зависи исклучиво од тоа кој прашува и кој е прашан.