Општините Зета и Плевља донесоа декларации со кои го отфрлаат признавањето на независноста на Косово. Иницијативата требаше да продолжи низ Црна Гора како домино. Во Никшиќ запре – и тоа не поради опозицијата, туку поради градоначалникот Марко Ковачевиќ, човек од партијата на Андрија Мандиќ.

Кога сојузникот е тој што кочи

Ковачевиќ одби да ја поддржи иницијативата. Никшиќ не е која било општина – тоа е градот што со години се сметаше за најсигурното упориште на просрпскиот блок во Црна Гора. Ако таму декларацијата нема мнозинство, тогаш проблемот не е во бројките, туку во тоа кој веќе не сака истото.

Милан Кнежевиќ, лидер на Демократската народна партија, отворено кажа дека целта е иницијативата да продолжи низ црногорските општини, „бидејќи народот никогаш не се помири со таа одлука”, и на крајот пред владата да се стави обврзувачка резолуција.

Расколот што се подготвуваше долго

Кнежевиќ и Мандиќ со години беа двојката што ја држеше заедно коалицијата. Денес едниот бара резолуција, другиот молчи или кочи преку своите луѓе. Кнежевиќевата страна го опишува однесувањето на Мандиќ како целосен пресврт во однос на неговата поранешна линија во Демократскиот фронт.

Разликата меѓу опозиција и власт е едноставна и стара: додека си надвор, признавањето на Косово е прашање на идентитет. Кога ќе влезеш во институциите, тоа станува ставка во преговарачка папка. Мандиќ сега е претседател на Собранието. Таа фотелја има своја гравитација.

И амбасадорот, се разбира

Кнежевиќ обвини дека амбасадорот на ЕУ Јохан Сатлер вршел притисок врз парламентот и се заканил со повлекување поддршка ако продолжат повлекувањата на признавањето. Обвинувањето не е потврдено од друга страна, но самата негова појава во јавната дебата е дел од сценариото што регионот го знае добро.

Во Црна Гора трката за ЕУ е реалната валута – таа носи пари, датуми и легитимитет. Декларациите за Косово носат аплауз на митинг. Кога двете ќе се судрат во иста сала, обично победува онаа што плаќа.

Дали кај нас би било поинаку? Прашањето не е реторичко за сметка на некого – тоа е истата дилема со која секоја влада на Балканот се среќава кога ветеното на гласачите ќе се судри со бараното во Брисел. Разликата е само во тоа колку долго може да се одложува одговорот.