Иран одговори. Балистички ракети паднаа врз американски бази во Ирак и Јордан, а поводот е она што се случи претходната ноќ во иранскиот Сирик – американски проектил погодил куќа во која се одржувала свадба. Загинаа четири лица, меѓу нив и дете. Повеќе од 50 повредени, според Иранската црвена полумесечина.

Централната команда на САД соопшти дека нејзините напади биле одговор на „обиди за напад“ на Револуционерната гарда врз трговски бродови во Хормузскиот теснец. Иранската гарда возврати со ветување дека Американците ќе зажалат. Возврати и буквално – иранската агенција Тасним јавува дека рано наутро балистички проектили удриле американска маринска база во јорданската Акаба.

Јорданската војска соопшти дека пресретнала 13 балистички проектили. Десет биле уништени, три паднале во ненаселени зони. Никој не загинал. Советот за државна безбедност предупреди на можни отпадоци врз Акаба и Мафрак, па потоа го повлече предупредувањето. Кувајтската војска активирала противвоздушна одбрана, а иранските државни медиуми јавуваат за неколку експлозии во Бахреин.

Кога „никогаш не гаѓаме цивили“ се судира со четири ковчези

Капетанот Тим Хокинс од Централната команда изјави дека американската војска „никогаш не гаѓа цивили, за разлика од Револуционерната гарда“. Реченицата е стара колку и самите војни. Проблемот е што семејството во Сирик не било на бојно поле – било на свадба. Каква и да е потоа официјалната формулација, четири мртви на прослава не се статистичка грешка, тие се последица на одлука донесена некаде многу далеку од таа куќа.

Трамп во вторник предупреди дека Иран ќе биде удрен „многу посилно и на повисоко ниво“ ако возврати. Иран возврати. Сега сите чекаат што значи „повисоко ниво“ во пракса – а Хормузскиот теснец, низ кој поминува дел од светската нафта, веќе месеци функционира како вентил што некој постојано го стега и отпушта.

Меморандумот истече, и сè продолжи од таму каде што застана

Оваа рунда не почна вчера. Големите напади на САД и Израел се случија на 28 февруари, Техеран одговори со удари врз Израел, американски бази и сојузниците во Заливот, и практично го затвори теснецот за поморска трговија. Во јуни двете страни потпишаа меморандум со кој примирјето се продолжи. Меморандумот истече. Непријателствата се вратија точно онака како што беа оставени – удари врз бродови од двете страни, американска поморска блокада на иранските пристаништа.

На 24 август Вашингтон објави нови санкции со цел да го изолира Техеран уште повеќе, а секретарот за финансии Скот Бесент рече дека многу партнери сами се јавиле да кажат оти ќе направат „сè што е потребно“. Иранските официјални лица тоа го отфрлија како продолжение на истата економска политика и признание на воен неуспех. Претседателот Масуд Пезешкијан порача дека Иран ќе се врати на договорите ако тоа го стори и другата страна.

Образецот е познат: се потпишува документ, се прогласува примирје, се чека да истече рокот, и потоа сите продолжуваат од таму каде што застанале. Балканот ја знае оваа сцена напамет – примирје што трае точно колку што им треба на двете страни за да се прегрупираат. Прашањето не е дали ќе има следна рунда, туку колку долго ќе трае паузата.