Иран најави план да преземе контрола врз седум подводни интернет кабли кои минуваат низ Хормузскиот теснец. Не војна. Не блокада. Едноставно: ново регулативно работно тело, нови дозволи за странските оператори, нови даноци, нови барања сите да поминуваат низ ирански компании за техничко одржување.

Тие кабли се крвоток. Преку нив тече дата сообраќајот меѓу Европа, Азија и заливските држави – финансиски трансакции, банкарски системи, цела инфраструктура на интернетот. Кога Иранската револуционерна гарда претходно предупреди дека каблите се потенцијална цел во ескалација – сите се однесуваа како лоша шега. Сега тоа повеќе не е закана; тоа е регулативна реалност.

За балканската економија ова не е далеко. Скоро секоја банкарска трансакција, секоја SWIFT порака, секое мобилно плаќање патува низ глобална мрежа во која Хормуз е една од најкритичните точки. Ако Техеран реши да го забрза одобрувањето на странските оператори – или, поверојатно, да го забави – последиците не се „за Дубаи”. Последиците се за вистинскиот свет, вклучително и за тебе кога пробуваш да платиш сметка во инкасо во вторник напладне.

Истовремено, Иран го испратил десетточкаст одговор на американската мировна понуда. Пораката е пренесена преку Пакистан. Условите засега не се јавни, но клучната фаза од преговорите за прекин на огнот – според дипломатски извори – очигледно зависи од тоа.

Прашањето не е дали Техеран ќе ги контролира каблите. Прашањето е – дали глобалниот пазар го разбира тоа што гледа. И зошто секогаш кога некоја држава добива моќ врз дигитална инфраструктура, светот реагира бавно, доцна, и со долари наместо со закани. Хормуз веќе беше прекин за бродови. Сега може да биде прекин за податоци.