Кога еден министер во влада јавно повикува цела една земја да изгори, тоа не е емоција – тоа е политика изговорена гласно. Израелскиот министер за национална безбедност Итамар Бен-Гвир изјави дека „цел Либан мора да гори”, откако четворица израелски војници загинаа во јужен Либан. Зборовите не се лизнаа во афект; ги кажа човек чија функција е токму безбедноста.

Војниците загинале кога нивниот тенк бил погоден кај Кфар Тебнит во јужен Либан. Меѓу нив бил и потполковникот Дор Гедалија Бен Симхон, на 32 години, командант на 52-от баталјон од 401-та оклопна бригада. Зад секој од тие броеви стои семејство, мајка, дом во кој некој нема да се врати. Тоа важи и за израелските војници, и за либанските цивили што Бен-Гвир ги спомена како колатерал.

Целосната изјава на министерот беше уште потешка: „За секоја солза на израелска мајка, илјада либански мајки мора да плачат.” Аритметика на одмаздата, во која болката од едната страна се мери со уништување на другата. Ваквата реторика од врвот на власта не е само закана – таа е дозвола, сигнал до сите дека границите на дозволеното се поместени.

Бен-Гвир нагласи дека животите на израелските војници и безбедноста не се предмет на преговори, и покрај неодамнешниот договор меѓу САД и Иран што требаше да ги смири регионалните конфликти. Тука е и стапицата: договорите се потпишуваат на високо ниво, но реториката на теренот ги поткопува уште пред мастилото да се исуши. Колку вреди еден мировен договор кога министер во истата влада повикува на оган – и никој не го повлекува назад?