Kur një ministër në qeveri thërret publikisht që një vend i tërë të digjet, kjo nuk është emocion - është politikë e thënë me zë. Ministri izraelit për sigurinë kombëtare Itamar Ben-Gvir deklaroi se „i gjithë Libani duhet të digjet", pasi katër ushtarë izraelitë u vranë në jug të Libanit. Fjalët nuk i shpëtuan në afekt; i tha një njeri funksioni i të cilit është pikërisht siguria.

Ushtarët u vranë kur tanku i tyre u godit pranë Kfar Tebnitit në jug të Libanit. Mes tyre ishte edhe nënkoloneli Dor Gedalia Ben Simhon, 32 vjeç, komandant i batalionit të 52-të të brigadës së 401-të të blinduar. Pas secilit prej atyre numrave qëndron një familje, një nënë, një shtëpi në të cilën dikush nuk do të kthehet. Kjo vlen edhe për ushtarët izraelitë, edhe për civilët libanezë që Ben-Gvir i përmendi si dëm kolateral.

Deklarata e plotë e ministrit ishte edhe më e rëndë: „Për çdo lot të një nëne izraelite, një mijë nëna libaneze duhet të qajnë." Një aritmetikë e hakmarrjes, ku dhimbja e njërës palë matet me shkatërrimin e tjetrës. Një retorikë e tillë nga maja e pushtetit nuk është vetëm kërcënim - është leje, sinjal për të gjithë se kufijtë e të lejuarës janë zhvendosur.

Ben-Gvir theksoi se jetët e ushtarëve izraelitë dhe siguria nuk janë objekt negociatash, përkundër marrëveshjes së fundit mes SHBA-së dhe Iranit që duhej të qetësonte konfliktet rajonale. Këtu është dhe kurthi: marrëveshjet nënshkruhen në nivel të lartë, por retorika në terren i minon ato para se boja të thahet. Sa vlen një marrëveshje paqeje kur një ministër në të njëjtën qeveri thërret për zjarr - dhe askush nuk e tërheq prapa?