На прв поглед, изјава што во Хрватска не се слуша често. Хрватскиот претседател Зоран Милановиќ, на одбележувањето на Денот на антифашистичката борба во Брезовица, отворено ја истакна клучната улога на хрватските Срби во претворањето на востанието од 1941 година во широко национално-ослободително движење.

„Без Србите на Банија, Кордун и нешто помалку во Лика, целата оваа приказна ќе остане неискажана – тоа мора да се каже и да се повтори илјада пати, зашто без таа синтеза целата приказна е само обична непрозборена приказна”, рече Милановиќ. Се повика на формирањето на Првиот сисачки партизански одред на 22 јуни 1941 година, истиот ден кога нацистичка Германија ја нападна Советска Унија, кога околу седумдесет сисачки комунисти кренаа востание што прерасна во масовно движење.

Милановиќ отиде и подалеку – ја отфрли тезата дека односите меѓу Хрватите и Србите се темелат на „вековна омраза”, потсетувајќи на политичката соработка меѓу хрватските и српските претставници пред Втората светска војна, пред да дојде катаклизмата.

На Балканот, каде историјата редовно се препишува според дневните политички потреби, еден државен врв што јавно признава дека соседниот народ имал заслуга во заедничкото минато е реткост што вреди да се забележи. Прашањето е дали ова е искрена историска чесност или пресметан гест на политичар што знае точно што кажува и кому. Но дури и ако е второто – ретко кога на овие простори политиката избира да зближува наместо да дели. А таа реченица многумина во Загреб нема лесно да му ја простат.