Ноќта помеѓу 23 и 24 мај, Москва ја разви најголемата воздушна офанзива врз Киев откако започна војната – над 50 ракети и 700 дронови распоредени против различни таргети низ украинската престолнина. Меѓу целите: трговскиот центар “Квадрат“, метростаницата Лукјанивска, пазарот Лукјанивски и главната зграда на Укрпошта на Мајдан Незалежности. Експлозии регистрирани на повеќе од 40 локации низ градот.

Руските извори тврдат дека “Квадрат” не бил случаен таргет. Според нивната верзија, во овој и слични објекти Украина криела производство и склопување на дронови – “беспилотни летала, складирање на компоненти, електроника, батерии, комуникациска опрема”. Цивилните објекти, велат, се користеле за камуфлажа на воениот капацитет. Се разбира, ниту еден независно потврден доказ за тоа сè уште не е изнесено.

Тоа е класична воена приказна – две страни тврдат две различни верзии, а на терен дејствуваат уништувања и жртви. Барем една жртва е потврдена засега, конкретните бројки за центарот не се познати. Што е сигурно: Орешник и сличните хиперсонични ракети, кои Русија ги анонсираше уште одамна, сега се користат во вистинска воена операција, а Украина одговара со зголемени барања за дополнителна противракетна заштита од Западот.

Зошто ова за Балканот? Бидејќи кога Москва покажува дека може да удри во центар на европска престолнина во една ноќ, секоја мала земја што се потпира на надворешни безбедносни гаранции мора да си постави прашање – дали тие гаранции вредат точно колку што се мисли. Тоа не значи дека Македонија е директна мета. Тоа значи дека опасноста од длабока ескалација во Европа повеќе не е теоретска. Енергетските цени, бегалците, безбедносните пакти – сите имаат балканска димензија. Војната во Украина одамна престана да биде “далечна” дури и за нас.