Некои приказни завршуваат во затворска ќелија, тивко, далеку од насловите што некогаш ги полнеа. Леѓиба Равлиќ, родена 1948 година, почина на 12 јуни 2026 во затворот на планината Игман кај Сараево, каде што издржуваше казна од 45 години затвор за едно од најстрашните убиства што Босна ги паметела во последниве години.

Равлиќ и нејзиниот син Горан беа осудени за брутално убиство на сопругата на Горан, извршено во 2024 година во сараевскиот кварт Пофалиќи. Деталите од обвинението беа толку морничави што судот ретко ги изнесе во целост во јавност – долготрајно малтретирање што заврши со смрт на жртвата. И двајцата добија по 45 години затвор, највисоката можна казна.

До смртта дојде од природни причини. Равлиќ била пренесена во затворот со амбулантно возило неколку дена претходно, поради тешко влошена здравствена состојба и неподвижност. Така, една од двете главни виновнички за злосторството што потресе цела држава, си замина пред да ја одлежи и десеттина од изречената казна.

Прашањето што ваквите случаи секогаш го отвораат е тешко, но вистинско: што значи „правда” кога осудениот умира неколку години во казна од 45? За семејството на жртвата, ниедна бројка години не враќа ништо. Балканот е полн со вакви приказни – страшни злосторства, долги судски процеси, а на крајот често смртта стигнува пред правдата да заврши. Останува син Горан, кој сè уште ја издржува својата казна, и едно општество што пак ќе се праша како воопшто дошло до ова.