Во вторник наутро во Лонгвју, држава Вашингтон (САД), индустриски резервоар за течност пукна во фабрика за пакување, со повеќе загинати и десетина повредени. Резервоарот содржел околу 300.000 литри бел течен материјал, и бил наполнет околу 60% во моментот на пукањето.

Фабриката припаѓа на Nippon Dynawave Packaging, подружница на јапонската Nippon Paper Industries. Компанијата се специјализира за производство на материјали за течно пакување – типот картон што се користи за пакување на млеко, сок и слични производи. Локалните власти изјавија дека „нема непосредна закана за околината” – стандардна формулација која при индустриски несреќи речиси секогаш ѝ претходи на ревизија.

Скот Голдштајн, командантот на пожарникарскиот сервис на округот Каулиц, потврди дека точната бројка на загинати засега не е дефинирана. Десет лица се повредени, од лесни до повреди опасни по живот, вклучувајќи еден пожарникар.

Гувернерот на државата Вашингтон, Боб Фергусон, преку социјалните мрежи изрази сочувство „кон работниците, нивните семејства и пожарникарите”. Што не кажа – и што е важно за било која индустриска инспекција – е каков беше течниот материјал. „Бел” е визуелен опис, не хемиски состав. Ако материјалот е токсичен или реактивен, „нема закана” е изјава која се потврдува само на крајот на истрагата.

За Балканот, индустриските несреќи во Северна Америка остануваат далечна вест, но имаат универзална логика – резервоарите од 300.000 литри не пукаат сами. Тие пукаат поради корозија, поради надминати рокови за инспекција, или поради грешка во операцијата. Сите три причини се можни и во наши индустрии, и тоа е причината вакви вести не треба да се третираат како странски куриозитет, туку како подсетник дека сертификации и редовни инспекции не се административни формалности.