Од Кина, каде што е во официјална посета кај Си Џинпинг, Александар Вучиќ отворено даде до знаење дека размислува за повлекување. Кога демонстрантите во Белград извикуваа дека е “готов”, тој одговори: “Готов сум, наскоро ми истекува мандатот! Можно е набргу да поднесам оставка…” Реченицата не е празна реторика – тоа е првото јавно признание дека напнатоста од над една година на студентски протести има политичка цена.

Протестите траат уште од ноември 2024-та, кога во Нови Сад се сруши настрешница на железничката станица и загинаа 15 лица. Студентската мобилизација прерасна во едно од најголемите политички движења во Србија во последните децении – под слоганот “Студентите победуваат”. Во саботата на Славија се одржа уште еден голем собир. Полицијата и организаторите имаа речиси спротивни бројки за присуството, што е стандардна слика на политичка криза каде што бројките сами зборуваат повеќе од говорници.

Од Кина Вучиќ повторно ги повика демонстрантите на дијалог, и тврди дека ваквиот ангажман е поважен од политичките разлики. Демант за платени агитатори (тврди дека “милијарди се вложени во неуспешни обиди да се дестабилизира Србија”), пофалба за полицијата, и критика на европратеникот Андреас Шидерер кој пишуваше за прекини во железничкиот сообраќај – комплетен пакет од стандардни режимски одговори, кои сепак заобиколуваат прашањето: дали ова е навистина крај.

За Балканот сцената би била позната. Лидер кој владее со долги години прави сигнал за повлекување, и тоа е знак или за реална политичка криза, или за тактичка уцена пред уште поголема концентрација на моќ. Историјата на регионот ги има двата случаја. Вучиќ во моментов има конкретна криза – студенти што не отстапуваат, тензии внатре во партијата, и протест што не се распаѓа како прв пат во толку долго.

Што следува? Ако Вучиќ повторно се појави во Белград и постапи како вообичаено – значи беше тактика. Ако ги активира механизмите за наследник или забрза парламентарни избори – значи нешто се движи. Меѓутоа, поднесување на оставка од лидер на еден ист систем 12 години не е процедура која се случува набрзо. Тоа е оперативен процес кој бара уредно проследен наследник, лојален врв на безбедносниот апарат, и контролирана медиумска порака. Ништо од тоа сè уште не е во движење.