Насловите викаат „паѓа влада во Украина”, но вистината е потивка и позначајна: Володимир Зеленски ја смени владата по четврти пат од почетокот на војната, а премиерката Јулија Свириденко си замина – но не в јарок, туку на нова функција.

Свириденко беше именувана за премиерка во јули минатата година, на само 39 години, откако одигра клучна улога во договорот за минерали меѓу Украина и САД. Сега, по само една година, се повлекува од премиерското место, а Зеленски ѝ понуди да води „нова, важна област” во односите на Украина со клучен меѓународен партнер.

Зеленски порача дека „Украина ја менува својата политичка стратегија” и дека секој приоритетен надворешен правец ќе го води по еден искусен човек способен да ги спроведе договорите постигнати на највисоко ниво. Звучи стратешки. Но кога една влада се преуредува четврти пат за помалку од четири години војна, прашањето само се наметнува – дали е ова знак на прилагодување или на нестабилност?

Предлогот за нов премиер сè уште не е поднесен во украинскиот парламент, ниту се знае кој ќе биде наследникот. Деталите за новиот состав и приоритетите се очекуваат во наредните денови.

За Балканот, кој добро ги знае и војните и честите смени на власта, оваа приказна има познат вкус. Кога државата е под притисок однадвор, честото преместување луѓе на функции може да значи и обид за поефикасност, и обид да се покаже движење кога вистинските решенија недостасуваат. Која од двете е случајот во Киев, ќе покаже времето – но реформа со менување имиња ретко е доволна ако проблемите остануваат исти.