Опозициската СДСМ оваа недела најави нови напади против Венко Филипче. Манасиевски од владејачкиот ВМРО-ДПМНЕ изјави: „Не постои бугарско барање кое Венко Филипче нема да го исполни за да дојде на власт”. Реченицата е остра, обвинувањата сериозни, и контекстот – типичен за моменталната политичка состојба во Македонија, каде што секое внатрешно прашање веднаш се обвиткува околу односите со Бугарија.

Манасиевски, како што е стандард во ваквите соопштенија, не понуди конкретни докази за тоа кои бугарски барања Филипче бил спремен да ги исполни. Тоа е политичка реторика што се однесува на пошироко перцепцијата дека СДСМ е поспремна за компромис со Софија отколку ВМРО-ДПМНЕ. Дали тоа е историски точно, дали е тактичка избор, или дали е чисто маркетинг – тоа е друго прашање.

Истовремено, дискусијата за уставните измени повторно се отвори. СДСМ инсистира: без уставни промени, без признавање на малцинствата во Уставот – вклучително Бугарите, но и Срби, Хрвати, Роми, Бошњаци, Турци и Албанци – нема напредок кон ЕУ. Тимчо Муцунски, министер за надворешни работи, испрати дипломатска нота до амбасадата на Бугарија во Скопје по терминолошки несогласувања со бугарскиот колега Чамова.

Манасиевски тврди дека СДСМ имала 3 проценти на ранг-листите и токму поради ваквата политика. Бројката е дискутабилна, но генералната тенденција е јасна – партијата има проблем со јавната перцепција, особено по мандатот во кој мораа да ги прифатат најкомплицираните компромиси за Македонија во последниот век.

Прашањето кое никој од двете партии не сака да го стави на маса гласно: ако ЕУ интеграцијата бара уставни промени, и тие уставни промени се политички неподнесливи за дел од јавноста, што е следно? Дали следните дваесет години ќе бидеме во иста позиција – на улазот, без влез, со листа на промени кои секоја влада на свој начин ги одбива?

Македонците чекаат веќе 21 година на ЕУ. Секоја влада ја префрла одговорноста на следната. И секоја опозиција, кога ќе влезе во опозиција, доделува сè подостапни решенија отколку оние кои порано ги криtикуваше. Тоа е политичкиот циклус на нашата држава – и нема јасен излез од него.