Бугарскиот министер Чамова ја употреби фразата „северномакедонски” во едно изјава, и Скопје веднаш реагираше. Љубчо Георгиевски, лидер на ВМРО-НП и поранешен премиер, ја коментираше темата на свој начин – со точка која многумина може да не очекуваа.

Според Георгиевски, термините „Македонец” и „македонско” отсекогаш биле трајно присутни во бугарската историска литература. Тоа не е политичка теза – тоа е емпириски факт за било кој што се занимавал со бугарска историографија од 19-ти и почетокот на 20-ти век. Дури и во моменти кога бугарските институции официјално ги одбивале македонските аспирации, во литературата терминологијата постоела како реалност, не како измислица.

Употребата на „северномакедонски” Георгиевски ја квалификува како „логичка грешка” честопати правена од странските дипломати, и не толку како свесна провокација. Сепак, нагласува дека таквите фрази носат тежина бидејќи доаѓаат после двата мандати на бугарско вето против македонската ЕУ-интеграција. Шумите од општествени мрежи кои се крената против формулацијата се очекувано продолжение на старата болка – бугарските медиуми и дел од политичката класа сè уште се борат со изгубените позиции од доменот на „македонското прашање”.

Една интересна точка кај Георгиевски: тој вели дека Бугарија направила стратешки погрешен потез со тоа што дозволи двете држави јавно да се претстават како меѓународни противници. Гледано низ призмата на меѓународната дипломатија, со Македонија како мала и привлечна за ЕУ земја, и Бугарија како амбициозен играч во регионот – бугарската непопустлива позиција не им донесе доби меѓународни поени. Им создаде слика на големиот сосед кој користи свое предимство.

За балканскиот читател, овие дискусии се исцрпно познати. Тоа што е новo е тонот – Георгиевски не зборува за „бугарска агресија”, туку за „бугарска грешка”. Тоа е аналитичен наместо реактивен пристап, и кај нас, политичарите ретко го прават. Кога еднаш ќе се навикнат на одбрана, тешко е да одат во дискусија која бара признавање на сложеноста.

Колку добивaa од овие реторички разместувања – тоа е друго прашање. ЕУ интеграцијата сè уште зависи од уставни измени, малцинства, гранични фрустрации. Историско-литературните дискусии се важни за идентитетот, но прав напредок се случува во правни документи, не во твитови.