СДСМ излезе со остро соопштение дека половина од владата на премиерот Христијан Мицкоски има бугарски пасоши. Тврдењето – и тоа што го прави СДСМ да го изнесува сега – заслужува сериозна анализа.

Партијата тврди дека ВМРО-ДПМНЕ го одбила нивниот предлог-закон кој би им забранил на министрите, заменик-премиерите и функционерите да имаат двојно државјанство. Според СДСМ, „половина од владата на Мицкоски би морала да даде оставка” доколку законот биеше усвоен.

Аргументот на СДСМ: лицемерието. Истите функционери кои јавно водат национална реторика за заштита на македонскиот идентитет, „тивко си обезбедувале европски документи” преку бугарско државјанство. Заменик-премиери, министри, пратеници, градоначалници и директори – сите со бугарски пасоши, додека на трибина држат говор за „непосушливоста на македонскиот идентитет”.

Пред да заземаме страна, треба сериозно прашање. Дали СДСМ има докази, или само претпоставки? Дали говориме за пет луѓе или педесет? Соопштението оперира со генерализации – „половина од владата” – но конкретни имиња и докази засега не се изнесени.

Сепак, ако ВМРО-ДПМНЕ навистина го одбила законот за забрана на двојно државјанство за функционери – тоа само по себе е политички сигнал. Зошто партија која официјално гради идентитетска платформа против бугарските аспирации би одбила законот за заштита на сопствените функционери од дојна лојалност?

За македонскиот гласач, ова е добар момент да се постави прашањето кое политичарите од сите страни го избегнуваат: колку всушност луѓе во македонските институции имаат пасоши на земји кои отворено лобираат против македонските национални интереси? Не само бугарски – туку и грчки, српски, други. Списокот не постои како јавен документ. И тоа е свесна одлука.

На крајот, додека партиите ги користат бугарските пасоши како оружје во меѓусебни обврски, обичниот граѓанин чека одговор: кој ги застапува неговите интереси? Затоа што и СДСМ и ВМРО-ДПМНЕ, во последните 30 години, своите функционери ги штители – не граѓаните. Зошто овој пат би било поинаку?