По разводот и враќањето од Рим, Изабела Боромео се врати во Милано – и тоа не во кој било стан, туку на цел еден кат од историската семејна палата во готско-ломбардски стил, со поглед кон плоштадот Сант Амброџо во срцето на градот. Домот, како што самата вели, е полн со природна светлина, органски материјали, удобни софи и уметнички дела собрани од патувања низ целиот свет.

Приказната на самата палата е необична затоа што е женска. „Татко ми ми ја остави оваа палата, но за разлика од другите палати на Боромео, тој ја наследи од својата мајка, баба ми Ида Таверна, која за жал никогаш не ја запознав”, раскажува Изабела. Имотот со генерации поминувал од мајка на ќерка – редок случај во свет каде наследството по правило тргнува по машка линија.

Дневната соба е најсветлиот дел од домот. Во боја на слонова коска, со прозорци што гледаат право кон базиликата, таа е украсена со теписи, семејна софа од почетокот на дваесеттиот век и две кадифени скулптури со вез на современата уметница Карла Толомео. „Ја сакам мојата куќа пред сè затоа што има многу светлина”, вели Изабела – и тоа се гледа во секоја фотографија.

Трпезаријата е простор за раскош без напаѓање – елегантен прибор, постелнина и бело-златен порцелан, а на ѕидот доминира слика во карактеристичното сино на Ив Клајн. Веднаш до влезот, клупа и столб повторно потпишани од Карла Толомео, чие дело се провлекува низ целиот дом како лајтмотив.

Спалната е поинтимна. Француски комод во црн лак и злато носи портрети на трите деца на Изабела, додека целиот простор ја задржува истата филозофија на светлина и простор. Главната бања пак спојува историја и удобност – вградена када во дрвена облога и антички стол во римски стил.

Ходниците не се само премин – тие се мала галерија. На ѕидовите висат значајни дела, меѓу кои на Хосе Марија Кано, а на масичките стојат антички кинески предмети. Драматичното скалило служи и како функција и како архитектонски акцент. Низ секоја соба има полици преполни со книги за уметност, многу од нив донесени од времето кога живеела во Индија.

Колекцијата на Изабела не е составена според цена, туку според чувство. „Многу од моите слики се дела на уметници кои во некој момент од животот ми биле или сè уште ми се пријатели”, вели таа. Меѓу имињата се Чероли, Џовани Сањуст, Пјетро Руфо, Тано Феста и Мимо Паладино, а првата сериозна набавка ја направила во Њујорк. Домот, како што го опишува, е „сандак со богатства – не нужно најскапите, туку оние најблиски до срцето”.

Можеби токму тоа е поентата што вреди да се однесе дома, без оглед на квадратурата и буџетот. Изабела не нѐ учи како да живееме во палата – таа нѐ потсетува дека домот не се мери со вредноста на она што е во него, туку со приказните што ги носи секој предмет. А приказни, за разлика од порцеланот, не се купуваат.