Министерот за внатрешни работи Панче Тошковски е соочен со интерпелација – трета во рок од две години. Иницијативата ја поднесе пратеничката група на Левица, а министерот не остана должен: ја нарече „политички обид без суштински аргументи”, замислен да го попречи расчистувањето со криминалот и корупцијата.

Тошковски отиде и подалеку, обвинувајќи ја Левица дека станува „политички сојузник на СДСМ и ДУИ”, иако порано се претставувала како алтернатива на нив. Според него, партијата сè повеќе бара „политичка пресметка и создавање вештачки кризи” наместо конкретни решенија. „Не се напаѓа оној што е неважен, се напаѓа оној што менува нешто”, порача министерот.

Реториката е позната – секој министер под притисок ја користи истата формула: „ме напаѓаат затоа што работам”. Можеби е точно. Можеби не е. Но интерпелацијата постои токму за да се одговори на тоа прашање во Собранието, наместо да се отфрли како заговор однапред.

Третата интерпелација за две години не е мала бројка. Дали тоа значи дека опозицијата нема друг алат освен да напаѓа, или дека министерот навистина има на што да одговори? Граѓанинот што гледа од страна заслужува дебата со аргументи, а не уште една размена на етикети меѓу власта и опозицијата каде вистинското прашање – дали МВР работи како што треба – се губи во бучавата.