Историјата покажува дека најголемите еколошки трагедии не започнале со сирени, експлозии или предупредувања. Започнале тивко.

Во Јапонија, жителите на Минамата со години не знаеле дека преку рибата внесуваат жива во својот организам. Во САД, илјадници семејства живееле врз токсичен отпад без да бидат свесни за ризикот. Во други случаи, луѓето пиеле загадена вода со години, додека официјалните уверувања биле дека сè е во ред.

Заедничко за овие примери е едно: вистината станала очигледна дури кога последиците веќе не можеле да се сокријат.

Токму затоа, кога станува збор за индустриски капацитети што можат да имаат влијание врз животната средина, јавноста има право да поставува прашања. Интегрираната еколошка дозвола не треба да биде крај на дебатата, туку почеток на транспарентноста. Таа не треба да ја замени довербата, туку да ја поткрепи со факти.

Кога како гориво се користи отпад, а  нема целосен увид во неговиот состав, потекло, контролите и резултатите од мерењата на емисиите, сосема е оправдано да се поставуваат сериозни прашања.

Отпадот не е обично гориво. Неговиот состав може значително да се разликува, а од тоа зависат и емисиите што се создаваат при согорување.

Граѓаните имаат право да знаат што се испушта во воздухот, како се следат емисиите, кој ги врши мерењата, колку често се контролираат и дали резултатите се јавно достапни. Само целосна транспарентност и независен мониторинг можат да создадат доверба.

Историјата не нè учи дека секоја фабрика загадува. Таа нè учи дека молчењето, недостигот од информации и игнорирањето на сомнежите можат да имаат висока цена.

Во прашање не е само екологијата. Во прашање е здравјето на сегашните и идните генерации. А здравјето никогаш не смее да се темели на претпоставки, туку на проверливи докази и јавна отчетност.