Пипунот е, заедно со лубеницата, незаменливо летно овошје – освежителен, полн со вода и природно сладок. Најдобар е меѓу јуни и септември. Но сите тие сорти делат ист предизвик кога ги купуваш: како да знаеш дали е зрел и сладок пред да го отвориш, без да го издупчиш како некои. Искусен зеленчукар од еден мадридски пазар ги открива триковите што не изневеруваат.

Првиот впечаток го дава изгледот. Кај зелениот „пиел де сапо” пипун, кожата треба да го изгуби интензивното сјајно зелено и да добие благо жолтеникав, златен или дури портокалов тон. Стриите – таканаречениот „ракопис” – треба да бидат обилни, добро изразени и во тој златен тон. Уште еден важен детал е дамката од потпирање, зоната на која пипунот лежел на земја. Ако е кремасто жолта или портокалова, значи созреал на сонце; ако е бела или зеленикава, најверојатно е обран прерано.

Потоа доаѓа допирот. „Прво земете го в рака и нежно попипајте го, без да го тепате”, вели зеленчукарот. Еден од најсигурните показатели е дали пипунот тежи повеќе отколку што изгледа – таа тежина значи повеќе вода и посочна средина. Друг едноставен потег: притиснете го благо спротивниот крај од дршката, таму каде бил цветот. Ако попушти малку, овошјето е созреано; ако е сосема тврд, уште е зелен; ако лесно тоне, можеби почнал да презрева.

А сега да ги урнеме митовите. Не постојат „женски” и „машки” пипони – тоа е приказна без научна основа. Разликите меѓу плодовите зависат од сортата и условите на одгледување, не од некаков пол. Исто така, тропкањето со дланка не значи ништо ако не се прави како што треба: за разлика од лубеницата што треба да звучи шупливо, пипунот треба да звучи компактно, како целосно полн. Но за тоа не се потребни силни удари – доволно е да го помазиш и ќе почувствуваш благо кадифена површина што се лепи за дланката.

Последен совет: пипунот на температура од околу три килограми не мора да оди во фрижидер ако е цел – одлично трае на собна температура, а и лубеницата, бидејќи таа губи вкус и мирис на студ. Ако веќе е пресечен, изедете го за еден-два дена. И запаметете – најсладок дел од парчето е оној залепен за врвот на цветот; другиот е поблуткав.