Кога Доналд Трамп слетува на самит на НАТО, приказната ретко останува дипломатска. Во Анкара, американскиот претседател отвори со подарок и закана во иста реченица – ги укина санкциите на Турција и наговести продажба на борбени авиони F-35, а истовремено порача дека е „многу разочаран” од НАТО и не исклучува повлекување на американските сили од Европа. Стар потег: со едната рака давање, со другата притисок.

Пораката до сојузниците беше јасна и се однесуваше на пари. Пет членки на алијансата сега трошат над 3,5 отсто од БДП на одбрана, а генералниот секретар Марк Руте отворено му се додвори на Трамп, нарекувајќи го „оној тип што ми се допаѓа”. Кога човекот на чело на алијансата се однесува како ученик што сака петка, се гледа кој навистина ги држи финансиите на масата.

Украинскиот претседател Володимир Зеленски дојде со конкретно барање – итни системи за противвоздушна одбрана, антибалистички ракети и лиценци за производство. Потпиша и договор за дронови со Естонија. Британија најави инвестиција од 222 милиони фунти во ракети за прецизни удари на далечина, а Јужна Кореја понуди засилена соработка со одбранбената индустрија на членките.

Но не помина сè како по ноти. Чешкиот премиер Андреј Бабиш го одби пакетот помош за Украина вреден 70 милијарди евра – потсетник дека единството во НАТО е за камерите, а сметките се делат зад затворени врати. За Балканот, кој со децении чека пред вратата на истите тие институции, сликата е позната: големите играчи тргуваат авиони и санкции, а помалите гледаат и се прашуваат каде им е местото во таа сметка.