Државниот завод за статистика објави бројки што звучат како олеснување – но само ако не гледате предалеку наназад. Трошоците за живот во јуни се намалени за 0,5 отсто на месечно ниво во однос на мај. Храната поевтини, а на прв поглед џебот здивнува.

Проблемот е во годишната слика. Во споредба со истиот месец лани, трошоците за живот се повисоки за 3,4 отсто, а цените на мало пораснале за 3,6 отсто. Со други зборови, месечниот пад е ситна пауза во нагорна линија што трае со години. Едно намалување од половина процент не ги враќа парите што инфлацијата ги изеде во изминатите месеци – тоа само значи дека овој месец не поскапе.

Кога ќе се погледне што најмногу поскапе на годишно ниво, сликата станува конкретна. Алкохолот и тутунот се на врвот со пораст од 9,3 отсто, следени од транспортот со 6,2 отсто. Храната и безалкохолните пијалаци поскапеа за 2,5 отсто, а речиси исто толку и домувањето, водата, струјата и комуникациите. Покуќнината и опремата за домаќинство пораснаа за 4,2 отсто. Значи – речиси сè што човек мора да купи за да живее.

Официјалната порака ќе биде дека инфлацијата се смирува, и статистички тоа е точно за јуни. Но семејството што полни кошничка секоја недела не ја чувствува статистиката – го чувствува вкупниот збир од дваесет и повеќе месеци поскапувања. Кога власта се фали со месечен пад, вреди да се праша: во однос на што? Ако цените паднаа за половина процент откако скокнаа за десетина отсто во една година, тоа не е победа – тоа е предишка. Прашањето е дали по неа следи вистинско смирување или само нов циклус нагоре.