На самитот на НАТО во Анкара, хрватскиот претседател Зоран Милановиќ не ја премолча темата што многумина во регионот претпочитаат да ја избегнуваат: наоружувањето на Србија. Милановиќ отворено изјави дека Србија поседува израелски ракети со голем дострел – според неговите зборови, со опсег од неколку стотици километри – и дека било негова должност тоа да го отвори пред сојузот. „НАТО мора да знае нешто за ова”, рече тој.

Хрватскиот претседател отиде и чекор понатаму, најавувајќи дека Хрватска ќе мора да одговори „симетрично” – односно да се опреми со нешто слично, како што вели, од одбранбени причини. Со тоа, на маса се врати старата балканска логика: штом соседот купува оружје, и ти мораш, зашто инаку остануваш „поранлив”. Спиралата ја знаеме напамет – секој се вооружува „само за одбрана”, а на крајот целиот регион седи на поголема купишта оружје отколку пред десет години.

Србија со години отворено ја модернизира својата армија, набавувајќи техника од Русија, Кина, а сега според овие тврдења и од Израел. Дали навистина станува збор за ракети со таков дострел, или за политичка алармирачка изведба пред камерите на самит – тешко е да се потврди без независни податоци. Милановиќ е политичар кому острата реторика кон Белград никогаш не му наштетила дома.

Но да оставиме настрана кој кому колку верува. Поентата за обичниот граѓанин на Балканот е поинаква и поедноставна: додека лидерите се натпреваруваат кој има подолги ракети, ниту едно од тие милиони евра не оди во болници, училишта или плати. Регионот што со децении се празни од луѓе што бегаат во странство, наеднаш наоѓа буџет за оружје. Секоја трка во вооружување на Балканот има иста цена – ја плаќаат оние што остануваат.