Сопствен дом во Скопје станува сон што за сè повеќе луѓе останува само тоа – сон. Според најновите податоци на Народната банка на кои се повикува опозициската Левица, цените на становите во Скопје за една година скокнале за 13,3 отсто. Резултатот е предвидлив: сè повеќе граѓани се туркаат од можноста да купат сопствен стан и се принудени да живеат под кирија.

Бројката од 13,3 отсто не е апстрактна – тоа е разликата меѓу тоа да можеш и да не можеш да си дозволиш дом. Кога платите растат бавно, а становите брзо, математиката е сурова: секоја година потребни се сè повеќе години штедење за истиот квадрат. А во меѓувреме, киријата ги јаде истите пари што би требало да станат капар за сопствено живеалиште.

Од Левица тоа го нарекуваат осудување на граѓаните на кираџиство – и без разлика на тоа кој го кажува, суштината на проблемот е реална. Станбената достапност не е партиско прашање; тоа е едно од најдиректните мерила за тоа колку една економија работи за обичниот човек. Кога младо семејство не може да замисли сопствен дом, тоа не бега само од становите – бега и од идејата дека вреди да останеш и да градиш живот тука.

Прашањето што ретко добива вистински одговор е што прави државата за ова. Субвенции, социјални станови, регулација на пазарот, ограничување на шпекулациите – алатки постојат, но политичката волја обично стигнува само до соопштенија. Додека цените растат, а решенијата остануваат на хартија, младите го решаваат проблемот на својот начин – со куфер и еднонасочен билет. Тоа е најскапата кирија што државата ја плаќа, само сметката пристига подоцна.