Српската министерка Снежана Пауновиќ доби доживотна забрана за влез на Косово. Одлуката ја објави косовскиот министер за внатрешни работи Џелал Свечла, откако Пауновиќ во едно белградско студио изговори реченица што на Балканот не се брише лесно.

„Да бев на местото на Милошевиќ во 1998 година, ќе го етнички исчистев Косово”, рече министерката во телевизиско интервју. Не некој аноним од коментарите, туку член на српската влада – човек што во моментот седи на функција и потпишува документи во име на државата.

Свечла не остана должен. Според него, реториката на Пауновиќ покажува „континуитет на државна политика која со децении произведуваше насилство, злосторства и обиди Албанците да се избришат од своите домови”. Порака што директно ја врзува изјавата на еден министер со деведесеттите, а не ја третира како случаен испад.

Реагираше и Брисел. Портпаролката на Европската комисија Анита Хипер беше кратка и остра: „Нема место во Европа за реторика која го оправдува и застапува етничкото чистење.” Реченица што звучи цврсто – но колку тежи кога доаѓа од институција што со години учи да живее со ваквите изјави од регионот?

По бранот реакции, Пауновиќ пушти соопштение во кое тврди дека станувало збор само за „анализа”. Класична балканска фигура: прво се фрла реченицата, потоа се објаснува дека сме ја разбрале погрешно – но без ниту еден збор дека е повлечена. Останува да важи, само спакувана во помека формулација.

А тука лежи вистинскиот проблем. Забраната за влез е симболична – Пауновиќ веројатно и онака немала намера да патува во Приштина. Она што останува е дека едно етничко чистење се спомна јавно, без последици по функцијата, како легитимен политички аргумент. Кога највисоки функционери ги нормализираат ваквите зборови, границата на дозволеното се поместува – а Балканот добро памети каде води тоа.