Хормузскиот теснец е затворен, светската нафта минува низ иглени уши, а американскиот претседател вели дека тоа не му е особено важно. „Не придаваме големо значење на тоа”, изјави Доналд Трамп. Ако тоа звучи како човек кој блефира на покер маса, тоа е затоа што најверојатно е точно тоа.

Трамп потоа додаде дека со Иран преговара само делумно и дека Вашингтон само гледа како Техеран се дави во инфлација без пари. За исходот е самоуверен: „Сè ќе се реши. Секогаш се решава. Тоа е како шаховска партија.” Шах, значи. Со тоа што во шахот и двајцата играчи ги гледаат сите фигури, а тука никој не ги гледа.

Иран ја кажа својата цена

Врховниот совет за национална безбедност на Иран не остави простор за толкување. За да се отвори теснецот, бара четири работи: укинување на американската поморска блокада, повлекување на американските сили од регионот, целосно бришење на сите санкции и безусловно ослободување на замрзнатите ирански средства.

Тоа не е преговарачка позиција – тоа е список на желби напишан за домашна публика. Ниту еден американски претседател не би го потпишал тоа, а најмалку овој. Што значи дека и двете страни во моментов преговараат главно со сопствените гласачи.

Економскиот притисок не е клуч од сите врати

Израелскиот аналитичар за Иран Дани Ситриновиц забележа дека иранската економска состојба навистина е тешка, но дека економскиот притисок сам по себе тешко ќе го натера Техеран да капитулира или да се откаже од контролата врз Хормуз. Тоа е забелешка вредна за паметење секогаш кога некој ќе каже дека санкциите се решение. Санкциите го осиромашуваат населението многу побрзо отколку што ги омекнуваат режимите – Балканот тоа го научи од прва рака во деведесеттите.

А цената? Низ Хормузскиот теснец поминува околу една четвртина од светската нафта и нафтени деривати. Затворен теснец не е далечна вест за некој друг континент – тоа е бројка што полека тргнува низ секој транспортен и производствен ланец во Европа. Колку долго може една ваква блокада да трае пред „сè ќе се реши” да престане да звучи како план?