Министерот за надворешни работи на Босна и Херцеговина, Елмедин Конаковиќ, ги одби критиките на здруженијата на ХВО и на хрватските политичари околу неговите изјави за распределбата на позициите во власта. Конаковиќ, кој е и лидер на владејачката партија „Народ и правда”, претходно заедно со претседавачот на Претседателството Денис Бечировиќ ја отфрли идејата на хрватскиот министер Гордан Грлиќ Радман за нова изборна единица во која Хрватите би го избирале својот член на Претседателството.

Ветеранските здруженија одговорија со соопштение во кое Конаковиќ го споредуваат со Слободан Милошевиќ и тврдат дека застапува мнозинска политика која им ги одзема правата на помалубројните. Најавија отпор „демократски, политички и со сите легитимни средства”.

Спорот се пресели на Фејсбук

Конаковиќ не остана должен. Во објава напиша дека, додека грчевито го прегрнуваат Додик, кој гласно ја промовира и штити Милошевиќевата политика, всушност ги срамотат Хрватите. Потоа ја изнесе својата аритметика: Хрватите држат непропорционално повеќе позиции отколку што им следува според бројот, додека Бошњаците се над педесет отсто од населението, а имаат еднаков број позиции иако се трипати побројни.

Заврши со реченица која звучи како покана и како закана истовремено: поддржуваме договор, но чесен и правичен, и не потценувајте ја нашата добра волја – таа не е слабост.

Триесет години од Дејтон, истата расправа

Ова е приказна стара колку и самата држава. Босна и Херцеговина е изградена врз формула која се обидува да задоволи три конститутивни народи истовремено, и секоја промена на таа формула автоматски значи дека некој добива, а некој губи. Затоа расправата никогаш не завршува – таа е вградена во системот, не е негова грешка.

Она што се губи во бучавата е дека ниту една страна во оваа размена не зборува за човекот кој чека работа, лекар или пасош. Расправата е за тоа кој кого именува, а не за тоа што работи институцијата откако ќе биде именуван. Триесет години подоцна, тоа е сè уште најголемиот дефект во системот.

Зошто ова се гледа од Скопје

Секоја држава во регионот со сложен уставен аранжман го препознава овој разговор. Кога распределбата на функциите станува главна политичка тема, останува малку простор за сè друго – за економија, за здравство, за луѓето кои заминуваат. Прашањето кое вреди да се постави е кога една таква расправа последен пат довела до подобра услуга за граѓанинот, а не само до нова поделба на столчиња.