„Ова е крај на едно триесетгодишно чекање“, порача градоначалникот на Скопје Орце Ѓорѓиевски, објавувајќи дека на булеварот „Борис Трајковски“ започнало поставувањето на првиот слој асфалт.

Работата е реална и вреди. Експропријацијата е решена, трасата ослободена, асфалтот се поставува, а паралелно е изградена и нова атмосферска канализација. Тоа последното е делот што најмалку се фотографира и најмногу значи – подземната инфраструктура е разликата помеѓу козметичка интервенција и трајно решение.

Проблемот е во бројката 30.

Што пишува во архивата на самиот Град Скопје

Официјалната архива на Град Скопје покажува дека уште во 2017 година се изведувало асфалтирање на потегот од поранешната „Стакларница“ кон Пинтија. Во 2022 година Градот повторно известувал за продолжување на изградбата – тогаш биле опфатени атмосферска и фекална канализација и дел од водоводната мрежа.

Значи не станува збор за три децении во кои на булеварот не се допрело ништо. Станува збор за три децении во кои проектот минувал низ фази, продолжувања и недовршени делови – секоја администрација со своја лента за пресекување.

Формулацијата „30 години чекање“ е политичка оценка за долгото недовршување на коридорот, не буквален податок. И тоа е важно да се каже, затоа што кога секој нов градоначалник го наследува истиот булевар како „чекање од 30 години“, никој никогаш не одговара за тоа што направил во своите четири.

Зошто сепак е голема вест

Ѓорѓиевски вели дека повеќе од 100.000 граѓани секојдневно гравитираат кон овој дел од градот. Таа бројка најдобро се чита како опис на размерот на проблемот – булеварот не служи на едно маало, туку е дел од секојдневната врска на Кисела Вода, Пинтија, Драчево, Усје и целиот јужен влез во градот.

За тие луѓе инфраструктурата не е ставка во програма, прес-конференција или фотографија од градилиште. Тоа е време поминато во колона, доцнење на работа и автобус што се пробива низ метеж. И тоа е градско тесно грло што успеало да надживее повеќе администрации.

Што следи и што е вистинскиот тест

По завршувањето на оваа страна од булеварот, сообраќајот ќе биде пренасочен, а потоа започнува реконструкцијата на другиот дел од трасата. Значи првиот слој асфалт на едната страна не е крај на приказната – тоа е половина од неа, и тоа половина од едната фаза.

Од Град Скопје соопштија дека „она што со години беше само ветување, денес се претвора во конкретен резултат“. Ѓорѓиевски го формулира како „Ветивме и остваривме“.

Мерката за граѓанинот сепак е поедноставна од сите тие формулации: дали целиот коридор е завршен, дали е безбеден, дали инфраструктурата под него е направена како што треба и дали колоните навистина се намалиле.

Најчесниот критериум за успех е моментот кога луѓето ќе престанат да зборуваат за „Борис Трајковски“ како проблем. Кога инфраструктурата функционира, таа престанува да биде вест – и тоа е точката на која објавата за асфалт повеќе нема да ѝ треба ниту на една администрација.