Летото е сезоната кога најмалку јадеме и најмногу се движиме. Дневната активност расте за околу триесет отсто – повеќе пешачење, повеќе пливање, повеќе стоење – а во исто време ручекот се стеснува на студена супа и парче лубеница. Тоа не е лесна исхрана. Тоа е дупка во сметката што телото ја наплаќа во септември.

Нутриционистката Палома Кинтана го формулира проблемот на начин што не остава простор за преговарање: „Протеините се тулите со кои го градиме организмот. Не е тоа состојка само за спортисти, тоа е состојка за подобро живеење.” Официјалниот минимум е 0,8 грама по килограм телесна тежина дневно. Функционалната препорака за возрасен што се движи е двојно повисока – од 1,2 до 2 грама по килограм.

По четириесеттата година сметката се менува. Мускулната маса почнува природно да опаѓа, а потребата од протеин расте токму кога апетитот се намалува. Тоа е комбинација што никој не ја објавува во летните написи за детоксикација.

Грешката што Кинтана најчесто ја гледа не е недоволниот протеин сам по себе, туку замената на цел оброк со нешто што изгледа здраво. Гаспачо, ладна супа, зеленчукова кремсупа. Сето тоа е добро како придружба и катастрофално како главно јадење. Нејзиното правило е кратко: во секој главен оброк мора да има јасен извор на протеин.

Изворите од животинско потекло – јајца, риба, морски плодови, месо и млечни производи – имаат подобра искористливост во телото. Растителните извори функционираат, но бараат планирање за да се покријат Б12, железото и цинкот. Тоа не е идеолошко прашање, тоа е прашање на список за пазар.

И тука доаѓа реченицата поради која целиот текст воопшто вреди: „Да не паднеме во грешката да веруваме дека мускулот ќе расте сам ако внесуваме доволно протеин.” Протеинот е материјал. Материјалот не се гради сам. Потребен е стимул – вежби за сила неколку пати неделно, инаку тулите остануваат во дворот.

Практично, тоа значи да се држат при рака работи што не бараат готвење: варени јајца, конзервирана риба, гравче. И да се внимава со производите со натпис „збогатено со протеин”, кои најчесто продаваат етикета, не состав. Читањето на составот трае десет секунди. Верувањето на пакувањето трае цела сезона.