Собранието излезе со демант. Не плаќа и не обезбедува приватно здравствено осигурување ниту за пратениците, ниту за вработените во собраниската служба. Во соопштението стои дека се работи за „неточно и манипулативно претставување на фактите“.

Објаснувањето е следново: постапката на која се повикуваат медиумските објави се однесува на систематски, односно превентивни здравствени прегледи. Тоа е законска обврска на работодавачот, не дополнително осигурување. Според член 22 став 1 од Законот за безбедност и здравје при работа, работодавачот е должен да обезбеди здравствени прегледи за вработените најмалку на секои 24 месеци.

Правно, тоа стои. Законот навистина го бара тоа, и го бара од секој работодавач во јавниот и во приватниот сектор. Собранието не измислило привилегија – извршило обврска.

Тогаш зошто приказната воопшто фати?

Бидејќи разликата меѓу „приватно осигурување“ и „систематски преглед платен од буџет“ е разлика што ја разбира правникот, а не човекот што чека термин во јавна здравствена установа. За него постои само едно прашање: колку брзо мојот преглед доаѓа на ред, и колку брзо доаѓа на ред нивниот.

Демантот не одговара на тоа прашање, а тоа е прашањето што го создаде текстот. Институцијата објаснува што не е, и не кажува ништо за тоа како всушност изгледа спроведувањето.

Истиот член 22 важи за сите. Прашањето што вреди да се постави не е дали Собранието го почитува – туку колку работодавачи во земјава го почитуваат, и што им се случува на оние што не го почитуваат. Ако одговорот е „ништо“, тогаш законот што Собранието го цитира во својот деманти е закон што самото Собрание го донело, а никој не го спроведува надвор од Собранието.

Демантот бара од медиумите да го објават и да ја корегираат својата објава. Тоа е легитимно барање. Но институција што бара точност во известувањето за себе, ја има истата обврска кон точноста и во сопственото работење – таму каде што ја нема прес-службата да ја одбрани.