Од вторник, 1 септември, почнува да сообраќа градскиот воз на релација Зелениково – Железничка станица Скопје. Билетот во еден правец чини 40 денари, повратниот 70. Патувањето трае меѓу 24 и 28 минути, а возот сообраќа осум пати дневно во двата правца.

Првиот воз од Зелениково тргнува во 6:20, а потоа во 8:30, 12:26, 14:00, 16:25, 18:30, 20:12 и 21:55 часот. Од Скопје – во 5:32, 7:30, 11:40, 13:20, 15:42, 17:45, 19:12 и 20:56. Возот застанува во Зелениково, Орешани, Јане Сандански, Драчево и Лисиче.

Врската е долга 24,5 километри, а во неа се инвестирани 5,7 милиони евра.

Што всушност е сменето на пругата

Директорот на „Македонски железници – Инфраструктура“, Синиша Ивановски, ги наведе зафатите: „Извршена е замена на старите дрвени прагови, од кои некои датираат уште од 1959 година, со нови бетонски прагови. Оваа техничка надградба ќе овозможи возовите да се движат со брзина од 80 до 90 километри на час, што е значително подобрување во однос на сегашните 20-30 километри на час.“

Прагови од 1959 година. Тоа значи дека дел од оваа пруга работеше на дрво постаро од повеќето луѓе што ќе се качат на возот. Модернизирани се и патните премини кај Драчево.

Дваесет и пет минути се добра бројка. Возниот ред е вистинскиот тест.

За жителите на Зелениково, Орешани, Драчево и Лисиче, патување од дваесетина минути до централната железничка станица е реална алтернатива на автомобил или автобус. Тоа е првиот услов да функционира линијата.

Вториот е распоредот – и тука приказната е посложена. Осум поаѓања дневно, со утрински и попладневни термини, но и со подолги паузи меѓу нив. Меѓу возот во 8:30 и оној во 12:26 стојат речиси четири часа. Дали тоа се вклопува со работно време, училишта и факултети, ќе одлучи дали линијата станува дел од секојдневието или останува убава бројка на хартија. Возниот ред е усогласен со распоредот на ЈСП „Скопје“, што е добар почеток, но не и доволен.

Во април Министерството за транспорт најави дека идејата е градскиот воз да добие поголема фреквенција и да стане дел од пошироко организиран јавен транспорт. Тогаш беше потврден и 1 септември како целен датум – и тој датум, за разлика од многу други, е испочитуван.

Уште две делници чекаат

Втората фаза предвидува поврзување од Миладиновци преку Илинден и Маџари до централната станица, а третата од централната станица преку Скопје Север и Ѓорче Петров до Волково.

Ивановски вели дека градежниот дел таму ќе биде сличен, но со една значајна разлика: на овие делници, за разлика од онаа кон Зелениково, нема никаков сообраќај и пругите се во многу лоша состојба. Во тек е постапка за проектирање, по што ќе следи оглас за изведувач. Изградбата се очекува да заврши до крајот на 2027 година.

Скопје долги години има железничка инфраструктура низ градот која речиси никој не ја користи. Од вторник, барем еден нејзин дел повторно превезува луѓе. Тоа е вест. Дали ќе стане навика – ќе знаеме за неколку месеци.