Куќата е изградена во 1988 година, во она што секој што поминал низ мадридската планина го препознава веднаш: груба фасада со крупен камчест малтер и темна дрвена столарија. Кастилјански стил, во неговата верзија од осумдесеттите. Архитектката Моника Диаго не ја купила поради тоа. Ја купила поради прозорецот.

„Оваа куќа нè освои поради погледот“, вели таа. Погледот е кон акумулацијата Сантиљана и карпите на Ла Педриса, во Мансанарес ел Реал. Сè друго во проектот произлегува од таа една реченица – вклучувајќи ги и одлуките за кои повеќето сопственици ниту би помислиле дека се поврзани со поглед.

Околу 300 квадрати, четири соби, три бањи и таван претворен во апартман за гости. Реконструкцијата не ја смени волуметријата ниту суштината на објектот. Ја смени столаријата, целосно го обнови базенот, го препушти уредувањето на дворот на Фернандо Нахера и – што е најинтересниот потег – ја извади гаражата од нејзината функција.

Внатре е укината преградата меѓу дневната и кујната. „Во внатрешноста ја сменивме распределбата и создадовме единствен простор со дневната и кујната, многу удобен за живеење“, вели Диаго. Тоа е одлука што кај нас се прави постојано, но обично поради недостиг од простор – овде е направена за да не се прекинува линијата на погледот од кујната до водата.

Кујната е во светло дрво, со целосно вградени црни апарати. Црните рамки на прозорците не се модна одлука – тие се одговор на фасадата. „Ја сменивме кастилјанската столарија, типична за мадридската планина, со црна, во контраст со фасадата, на која крупниот камчест малтер го смекнавме со варов малтер, потенок и посовремен“, објаснува архитектката. Со еден потег зградата од 1988 престана да изгледа како градба од 1988, без да биде срушена.

Островот во кујната е од камен, со три високи столчиња тапацирани во риболика шара. Лизгачката врата гледа кон градината. Трпезаријата е дел од истиот простор: масив од Ethnicraft, столчиња проектирани во нејзиното студио и висечка светилка од Santa & Cole.

Дневната има голем лизгачки прозорец зад лен завеса, и црн камин со дрва наредени во ниша во ѕидот. Тоа е ниша, а не количка – разликата е во тоа што нишата бара да биде наполнета уредно, а количката прифаќа сè. Црните масички од La Redoute Interieurs се повторуваат со профилите на лизгачките рамки.

Спалната е обложена со тапет од Cole & Son и има тапацирано сиво узглавје. Тука се појавува и она што поголемиот дел од читателите ќе го препознаат како вистински проблем на секоја викендица – греењето. Диаго вели: „Оваа компактна распределба и топлинската пумпа овозможуваат да одиме и зиме и да го загреваме делот од куќата што сакаме, брзо и економично.“ Компактната распределба не е естетски избор. Тоа е сметка.

Детската соба е во тонови на прашлива розова, со узглавје од природни влакна во форма на лепеза. Бањата е обложена со плочки во риболика шара, во сино-сива боја, со лачно огледало и дрвен мебел. Тушот има црни профили – истите како прозорците, за да не се распадне јазикот на куќата на десет различни детали.

Гаражата е местото каде проектот станува интересен. Не е претворена во уште една соба ниту во студио, туку во кујна за дружење на долното ниво. „Една од трансформациите што ги направивме беше да ја претвориме гаражата во простор за дружба со пријатели. Бидејќи е на долниот кат, комуницира со базенот и е совршена како летна трпезарија“, вели Диаго. Резултатот е дека горниот кат, тој што е наменет за живеење, лете воопшто не се користи. Гостите се долу, кај базенот, каде има сопствена плоча и печка.

Базенот е обновен целосно и е изведен како бесконечен, така што при одреден агол работ исчезнува и водата се спојува со акумулацијата зад него. Тоа е трик стар колку и самиот тип базен, но овде има смисла – не за да импресионира, туку за да не пресече поглед што бил единствената причина за купување.

Дворот, дело на Фернандо Нахера, е поделен на зони. Надворешниот салон седи врз ѕид од природен камен – оригинален елемент што бил зачуван, а не имитиран. Покриената тераса ја задржа старата двоводна конструкција со видливи греди; заменета е само дрвената ограда со железна, за да се вклопи со новата столарија.

Она што оваа куќа го покажува не е буџет. Тоа е редослед на одлуки. Прво се утврдува што е причината поради која просторот вреди – овде поглед, кај некој друг тишина, светлина или соседство. Потоа сè останато или ѝ служи на таа причина, или се отфрла. „Оваа куќа, со дворот со поглед, базенот и трпезаријата долу, толку блиску до Мадрид, е совршена за уживање со пријатели: многу добро отсликува како сакаме да живееме“, вели Диаго.

Тоа е реченица што вреди да се повтори пред секое реновирање – вклучувајќи го и она што ќе го започнете вие. Не како се гради, туку како сакате да живеете. Повеќето реновирања почнуваат од првото прашање и никогаш не стигнуваат до второто.