Десет вработени во руската дипломатска мисија во Будимпешта добија налог да ја напуштат Унгарија. Образложението е формулирано со дипломатска сувост – активности неспоиви со дипломатскиот статус, спротивни на Виенската конвенција – што во превод значи дека Будимпешта тврди оти тие луѓе работеле нешто друго, а не дипломатија.

Она што ја прави веста тешка не е бројот, туку адресата. Со години Унгарија беше најблискиот сојузник на Москва во НАТО и во Европската Унија. Владата на Виктор Орбан шеснаесет години кочеше и одложуваше санкции против Кремљ и ги прошируваше енергетските договори. Сега истата држава протерува десет руски дипломати.

Она што се смени не се дипломатите

Разликата е во тоа кој ја носи одлуката. По изборната победа во април, владата ја води Петер Мадјар, а надворешните работи ги води Анита Орбан. Промената на курсот кон Москва не е нијанса во соопштение – таа е причината поради која соопштението воопшто постои.

Унгарските власти не откриваат што точно правеле тие десет луѓе. Орбан кажа само дека одлуката е донесена за да се заштитат безбедноста и суверенитетот на Унгарија, а не е прецизиран ниту рокот до кој треба да заминат. Тоа е свесен избор: кога подробностите не се објавуваат, пораката ја носи самиот чин.

Раскин без раскин

Будимпешта истовремено нагласува дека не сака прекин на односите со Москва. Орбан порача дека ова не е дипломатски раскин и дека Унгарија ќе го одржува неопходниот дијалог со Русија, врз основа на меѓусебно почитување и почитување на правилата.

Тоа е реченица што се пишува кога сакаш да удриш, но не и да ја затвориш вратата. Русија веќе најави дека ќе одговори на она што го нарече крајно непријателски чекор.

Оттука се гледа нешто што на Балканот вреди да се забележи. Надворешната политика на една држава може да се сврти за неколку месеци – но за тоа е потребно да се сменат луѓето што ја водат. Не декларации, не стратегии, не работни групи. Луѓе.