Фридрих Ниче ја напишал реченицата пред повеќе од сто години и сè уште никој не ја надминал: „Не е недостатокот од љубов, туку недостатокот од пријателство тоа што ги прави браковите несреќни.“ Германскиот филозоф, авторот на „Така зборуваше Заратустра“ и „Онкрај доброто и злото“, не пишувал водич за врски. Токму затоа реченицата боли повеќе од кој било водич.

Психологот Лара Ферејро го објаснува тоа со формулација што ја познава секој што бил долго во врска: „Може да постои љубов, а сепак да има дистанца, осаменост, неразбирање или лутина.“ Двајца луѓе се сакаат, живеат под ист покрив, и се чувствуваат сами. Тоа не е парадокс – тоа е најчестата дијагноза.

Пријателството во врска, според неа, не е нежност. Тоа е доверба, заедничка смеа, поддршка и чувството дека „другиот е на твоја страна“. Забележете колку малку од тоа има врска со романтика. Ниту еден од овие четири елементи не бара свеќи, вечера или годишнина.

Ферејро именува три работи што прво умираат. Првата е емоционалната блискост – моментот кога престануваш да зборуваш искрено затоа што се плашиш дека ќе бидеш исмеан или осуден. Втората е љубопитноста: по неколку години си убеден дека целосно го познаваш човекот покрај себе, а луѓето постојано се менуваат. Третата е восхитот – она што некогаш ти било најубаво кај некого станува невидливо, а критиката ја зазема неговата позиција.

Има и една добра вест во сето ова. Караниците не се знак дека врската пропаѓа. Она што одлучува е како се однесувате додека се карате и што правите потоа. Врската не се мери по бројот на добри денови, туку по тоа колку брзо се поправа по лош ден.

Одговорот на Ферејро на крајот е разочарувачки едноставен и токму затоа веродостоен: ситни секојдневни гестови. Да прашаш како му поминал денот. Да кажеш благодарам. Да поминете време заедно без телефон на масата. Ништо од тоа не чини пари, ништо од тоа не се објавува, и токму затоа најлесно се заборава.