Едно деноноќие. Струмица, Богданци, Куманово, Велес, Виница, Гостивар, Берово. Седум градови, седум пријави за насилство во домот – и тоа е само она што стигна до полицискиот билтен во еден работен ден.

Во струмичко село, 37-годишна жена е лишена од слобода откако физички го нападнала својот 40-годишен сопруг. Во Богданци, 57-годишен маж е приведен затоа што под дејство на алкохол се однесувал агресивно кон неговата 53-годишна сопруга. Во Куманово, 44-годишниот О.К. е приведен откако сопругата пријавила закани. Во Велес, Е.Б. (41) од Горно Оризари ја нападнал својата 37-годишна партнерка во станот каде привремено престојувал.

Тоа се само приведувањата од тој ден. Полицијата поднесе и кривични пријави за случаи документирани претходно: против Е.Б. (33) од Виница за „загрозување на сигурноста“, откако агресивно се однесувал и упатувал закани кон сопругата. И против Р.Џ. (57) од гостиварско, за кривично дело „демнење“ – во повеќе наврати следел, вознемирувал и се заканувал на 49-годишна жена од Гостивар.

Формулацијата што се повторува

Во Берово, 30-годишник од делчевско село пријавил дека бил физички нападнат од поранешната сопруга Е.Д. (29) и нејзините родители. И тука, како и во сите други случаи, соопштението завршува со истата реченица: „По целосно документирање на случајот, ќе следува соодветен поднесок.“

Таа реченица е најчестата во македонската црна хроника. Јавниот обвинител е известен, случајот се документира, ќе следува поднесок. Читателот ја чита во понеделник, ја чита во вторник, ја чита во среда. Што станува потоа со поднесокот – тоа никој не го известува. Нема бројка за тоа колку од овие „соодветни поднесоци“ завршуваат со обвинение, ниту колку со пресуда.

Она што не се брои

Образецот е ист секој ден и токму во тоа е проблемот. Кога насилството во домот се појавува во медиумите како дневна листа со иницијали и години, тоа престанува да биде вест и станува позадински шум. Седум пријави во едно деноноќие би требало да бидат аларм. Наместо тоа, се објавуваат како временска прогноза.

Полициската статистика фаќа само еден дел од сликата – оној што некој се осмелил да го пријави. Колку случаи не стигнуваат ниту до билтен, никој не знае, и тоа не е бројка што институциите брзаат да ја бараат. Затоа од овие седум приведени луѓе, интересен е само бројот што недостасува: колку жени и мажи истиот ден одлучиле да не се јават во полиција затоа што не веруваат дека нешто ќе се промени.

Институциите работат – приведуваат, документираат, поднесуваат. Но системот кој дава стотици такви приведувања месечно, а не објавува ниту еден податок за тоа што станува со нив потоа, со ништо суштинско не го променил образецот. Пријавата е почеток, не решение. И додека мерката за успех останува бројот на приведени наместо бројот на луѓе кои повеќе не се враќаат во истиот дом со истиот човек, следното деноноќие ќе донесе уште еден список.