Зошто едни во WhatsApp групите пишуваат постојано, а други никогаш: психологка вели дека тој што најмногу зборува станува повидлив, а не нужно попаметен

Сите ги знаеме. Семејната група каде тетката секое утро праќа цвеќе и „добро утро“. Групата на родителите од одделението, каде во девет навечер некој прашува дали утре има физичко. Групата на зградата, каде расправата за паркингот трае подолго од самиот паркинг. И во секоја од нив има по некој што пишува постојано – и по некој што со месеци само чита.

Зошто е така? Психологката Виолета Аседо Ерера вели дека одговорот не лежи во една единствена црта на карактерот. Влијаат самодовербата, темпераментот, претходните искуства и општествениот контекст. Истиот човек може да биде најгласен во групата со другарите од детството, а целосно да замолкне во групата од работа или меѓу нови луѓе.

Аседо ги дели учесниците на три типа. Протагонистите брзо земаат збор, предлагаат планови, организираат и се чувствуваат удобно во центарот на вниманието. Набљудувачите претпочитаат да слушаат, да видат накаде оди разговорот и да влезат кога ќе го најдат својот момент. Дискретните едноставно уживаат во втор план, без потреба да го водат разговорот.

Најинтересниот дел е за моќта. Според психологката, влијание во група може да се стекне на два начина: со наметнување или со знаење и вештини што будат почит. Двата начина можат да направат некој да се истакне, но не будат иста симпатија. Тука доаѓа и реченицата што вреди да се запомни: „понекогаш, едноставно, тој што зборува и презема иницијатива станува повидлив“. Повидлив – не попаметен. Кој повеќе пишува, полесно изгледа како лидер, дури и кога неговите идеи не се подобри од туѓите.

Обратното исто така важи. Дискретноста не е секогаш несигурност, а водењето не е секогаш барање внимание. Понекогаш некој молчи едноставно затоа што групата не му остава простор или затоа што неговите предлози досега наидувале на тишина. Колку пати сте напишале нешто во група и добиле само две сини штиклирања, без ниеден одговор?

Советите се практични. На оние што остануваат во позадина Аседо им препорачува мал предизвик: да кажат мислење, да постават прашање или да предложат план. На оние што го монополизираат разговорот – да постават прашање пред да дадат свое мислење, да слушаат без веднаш да го подготвуваат одговорот и барем еднаш да остават некој друг да организира нешто.

Поентата не е да станете друг човек, туку да пробате друга улога без да го изгубите својот стил. Психологката предлага едно прашање за самоиспитување, кое вреди да си го поставите следниот пат кога ќе го отворите разговорот со триесет непрочитани пораки: „Дали учествувам вака затоа што ми се допаѓа или затоа што тоа е единствената улога што знам да ја играм?“