Руски поручник од 26 години со месеци му ги одавал на Киев позициите на сопствената единица: според Вол Стрит Џурнал, над 300 мртви руски војници

Лев Ступников имал 26 години, чин поручник и пристап до сè што една бригада сака да го чува во тајност: движењето на трупите, борбените планови, радиофреквенциите и снимките од извидувачките дронови. Служел како офицер за врска во 36. моторизирана стрелечка бригада на руската армија, на фронтот кај Вугледар. Според американскиот весник Вол Стрит Џурнал, месеци наред сето тоа го праќал право во украинското воено разузнавање.

Весникот пишува дека Ступников со текот на времето се разочарал од корупцијата и бруталноста во руската војска, како и од војната во Украина. Во февруари 2024 година мајка му, Татјана Јанцен, му помогнала да стапи во контакт со украинското разузнавање. Пристанал да соработува под еден услов – за информациите да не прима никакви пари.

Првиот удар дојде брзо. Уште во февруари 2024 година Ступников ги испратил координатите на локација кај Вугледар, каде што се собрале меѓу 120 и 150 руски војници и офицери, меѓу нив и командата на бригадата. Пред ударот го фотографирал собирот за да го потврди бројот, а потоа, под изговор дека има стомачни проблеми, се тргнал од позицијата. Набрзо паднале украинските ракети. Според податоците што тој самиот ги доставил, загинале 68 руски војници, а 60 биле ранети. Меѓу мртвите имало десет офицери, вклучувајќи го и командантот на бригадата, полковникот Хусеин Мусаев.

Тоа не бил крај. Ступников продолжил да ја носи униформата и да ги извршува должностите, а паралелно да ги праќа позициите на руските единици, плановите за операции, движењата на командниот кадар и фреквенциите. Во мај 2024 година ги доставил координатите на зграда во која биле сместени две руски јуришни единици. Во нападот што следел загинале уште 20 војници, меѓу нив и еден капетан. Одвнатре саботирал и опрема: исклучувал надзорни камери и уреди за управување со дронови, а на украинската страна ѝ давал пристап до снимките од руските извидувачки системи.

Кога руската команда почнала да се сомнева дека некој од нејзините редови ги одава плановите, Ступников решил да бега. Ноќта на 6 јули 2024 година ја преминал линијата на фронтот низ минирано подрачје, по маршрута однапред подготвена од украинските сили, а патот му го покажувал украински дрон. На другата страна предал мобилен телефон со лозинки за пристап, со кои украинските оперативци уште месеци ги следеле руските надзорни камери и дронови. Потоа се приклучил на Рускиот доброволечки корпус – формација од руски државјани што се бори на страната на Украина.

Бројката од повеќе од 300 мртви руски војници, колку што весникот му припишува на неговата соработка, се темели на податоци од украинските оперативци, на снимки и на руски извештаи. Значи, дел од бројките ги дала страната што има најголем интерес приказната да звучи импресивно. Неговата улога стана јавна дури во септември 2025 година, по објавено интервју со поранешниот руски офицер, а руските власти потоа распишаа потерница за него.

Конечната бројка на мртви веројатно никогаш нема да биде независно потврдена. Но приказната веќе сега кажува нешто непријатно за руската армија: корупцијата и бруталноста за кои пишува весникот на крајот направиле сопствен офицер да ги предава своите. Балканот ги памети војните во кои линијата меѓу свој и туѓ минувала низ населби, па и низ семејства. Колку вакви приказни има на двете страни на фронтот, а за кои никогаш нема да прочитаме?