Kur Evropa duhet të zgjidhë një krizë në të cilën për një ditë humbën jetën mbi gjashtëdhjetë njerëz, ndërsa Italia e pezullon Shengenin me Spanjën, pyetja se kush do ta mbajë telefonin me Rabatin nuk është protokollare. Ursula fon der Lajen ia besoi këtë Dubravka Shuicës, komisionares evropiane për Mesdheun - politikane nga Dubrovniku, nga kjo pjesa jonë e botës.

„Dubravka Shuica është në kontakt me kolegun e saj maroken. Jam i bindur se partneriteti ynë i ngushtë me Marokun do të ndihmojë të arrihen rezultate konkrete“, njoftoi fon der Lajen. Paralelisht, komisionari për punë të brendshme Magnus Bruner koordinon mbështetjen operative, duke përfshirë edhe ndihmën e Fronteksit.

Shuica e mban portofolin mesdhetar që nga dhjetori i vitit 2024. Nën të janë marrëdhëniet e Bashkimit me fqinjët jugorë - mes tyre edhe Maroku - partneritetet, bashkëpunimi i sigurisë dhe dimensioni i jashtëm i politikës migratore. Me fjalë të tjera: pikërisht kjo krizë, dhe askush tjetër në Komision nuk është më afër saj.

Biografi ballkanase në majën evropiane

Rruga deri këtu nis në vitin 1990, me hyrjen në BDK, vazhdon përmes funksionit të kryetares së Dubrovnikut e pastaj në Parlamentin Evropian. Në vitin 2019 u bë kandidate për nënkryetare të Komisionit Evropian e ngarkuar për demokraci dhe demografi, pastaj nënkryetare e Partisë Popullore Evropiane, dhe më në fund komisionare për Mesdheun.

Rruga nuk është pa hije. Mediat kroate me vite shkruajnë për pasuri në vlerë mbi pesë milionë euro, për shpenzime publike të diskutueshme - mes tyre edhe një rinovim që mbeti i mbajtur mend si „tualeti i artë“ - për ndërtimin e një fushe golfi në Sërxh dhe për një vjedhje në shtëpinë familjare. Për stilin e saj politik mbahet mend edhe fjalia: „Askush nuk mund të jetë më shumë kroat apo kroate se unë dhe kolegët e mi nga BDK-ja.“

Kjo është fjali që secili në Ballkan e njeh, pavarësisht nga cila anë e kufirit e ka dëgjuar. Te ne quhet patriotizëm kur e përdor njeriu ynë dhe nacionalizëm kur e përdor i huaji.

Çfarë do të thotë kjo për rajonin

Pjesa më interesante nuk është biografia, por funksioni. Portofoli mesdhetar përfshin edhe politikën e jashtme migratore - të njëjtën logjikë sipas së cilës Bashkimi negocion për kufij, kthime dhe „partneritete“ me vendet e treta. Ballkani nuk është Maroku, por rruga ballkanike e njeh të njëjtën procedurë: Brukseli paguan, fqinji ruan, dhe kur fqinji fyhet, kufiri rastësisht hapet.

A do ta shohë ndryshe nga paraardhësit një politikane nga rajoni në majën evropiane? Apo funksioni është më i fortë se biografia dhe në fund punohet sipas të njëjtit model? Përgjigjen nuk do ta japin komunikatat nga Brukseli, por ajo çka do të ndodhë me kufirin te Seuta herën tjetër kur Rabati të dëshirojë diçka.