Gjiri po digjet sërish, dhe bota sërish po numëron fuçitë. Të premten, Arabia Saudite goditi houthit në portin jemenas të Hodeidës dhe në ishullin e afërt Kamaran, si përgjigje ndaj bllokadës detare dhe sulmeve mbi anijet saudite. Houthit nuk heshtën - zëdhënësi i tyre Ansarollah mori përgjegjësinë për një sulm raketor mbi qytetin saudit Xhizan, ku shpërthyen zjarre.

Në të njëjtën rrjedhë, forcat amerikane çaktivizuan një tanker në Gjirin e Omanit, pasi, siç pretendojnë, ekuipazhi u përpoq ta thyente bllokadën amerikane të porteve iraniane. Është anija e dytë tregtare që e nxjerrin nga loja këtë muaj.

„E çaktivizuam tankerin pasi ekuipazhi u përpoq ta thyente bllokadën të paktën katër herë”, deklaroi kapiteni Tim Hokins. Katër herë - një shifër që thotë se kjo nuk është incident, por rregull i një loje në të cilën secila palë teston deri ku guxon të shkojë tjetra.

Dhe Teherani nuk rri me duar të kryqëzuara. Irani lëshoi sulme me dronë mbi bazat ushtarake amerikane në gjithë Lindjen e Mesme. Trampi, nga ana e tij, e mban derën të hapur: „Po flasim me ta. Mendoj se janë serioz... por kjo nuk do të thotë se do të arrijmë një marrëveshje.” Flasin ndërsa fluturojnë dronët - një skenë e njohur për këdo që ka ndjekur si negociohet kur tashmë po qëllohet.

Faturën e shkruan nafta

Çmimi i naftës bruto këtë javë e kaloi kufirin prej 100 dollarësh për fuçi - niveli më i lartë që nga maji - për shkak të frikës për lundrimin nëpër Detin e Kuq. Por pastaj brenti ra me mbi 4 dollarë të premten, në rreth 96 dollarë, pasi dy supertankerë kinezë kaluan me sukses nëpër ngushticën Bab el-Mandeb. Tregu, pra, merr frymë sipas asaj nëse një anije do të kalojë apo jo - kaq i hollë është filli në të cilin varet çmimi global i karburantit.

Dhe kur një fuçi për një javë hidhet mbi 100 dollarë, e pastaj për një ditë bie me mbi 4 - dhe gjithçka varet nga ajo nëse dy tankerë kinezë do të kalojnë nëpër një grykë - atëherë bëhet e qartë sa e paqëndrueshme është baza e çmimit global të karburantit. Ballkani, që importon thuajse gjithçka që djeg, nuk ka asnjë levë në atë lojë. A mendojmë vërtet se mund vetëm të shikojmë?

Diplomacia vrapon pas ngjarjeve

Një delegacion omanas mbërriti në Teheran për bisedime rreth Ngushticës së Hormuzit - gryka më e ngushtë nëpër të cilën kalon një pjesë e madhe e naftës botërore. Javën e ardhshme në Londër është caktuar një konferencë amerikano-britanike për sigurinë detare, në të cilën priten ministri i mbrojtjes Pit Hegset dhe kryetari i shtabit të përbashkët të përgjithshëm Den Kejn.

Gjithçka i ngjan një skeme të njohur: fillimisht tanket dhe tankerët, e vetëm pastaj tavolina e negociatave. Ballkani e njeh këtë skenë përmendësh - kur forca flet e para, diplomacia zakonisht vjen për të numëruar dëmet. Pyetja është vetëm sa shtrenjtë do të na kushtojë këtë herë pritja që dikush i rritur në dhomë të thotë „mjaft”.