Спасителот од вчера стана товар на денес. Британскиот премиер Кир Стармер поднесе оставка, само нешто повеќе од една година откако ги доби клучевите од Даунинг Стрит со ветување дека ќе ја смири земјата по години хаос. Хаосот, се чини, не отиде никаде – само смени адреса.

Оставката доаѓа по серија катастрофални изборни порази за Лабуристите на локалните и дополнителните избори низ 2025 и 2026 година, во кои Реформ ОК освои значителен терен. Десетици пратеници јавно бараа Стармер да си замине или барем да најави рок за заминување. Кога сопствената партија почнува гласно да брои денови, крајот обично е прашање на време.

„Отворивме нова страница во историјата на нашата земја по години разочарување“, рече Стармер на заминување, додавајќи дека ќе направи сè за „уреден пренос на власта“. Номинациите за нов лидер се отвораат на 9 јули, а процесот треба да заврши пред летната пауза на парламентот. До тогаш, Стармер останува премиер во техничка функција.

Фаворит за наследник е Енди Барнам, кој неодамна освои дополнителни избори, додека Вес Стрити и Анџела Рејнер најавуваат дека можеби ќе влезат во трката. Но смената на лице ретко е смена на проблемот. Британија помина низ конзервативен вртлог од премиери, а сега и лабуристичкиот спасител падна за година и нешто.

За балканскиот гледач, навикнат на влади што паѓаат побрзо отколку што се формираат, ова е познат филм со британски титл. Кога ниту најстабилната демократија на Европа не може да задржи премиер подолго од една сезона, прашањето не е кој е виновен – туку дали воопшто некој денес може да владее во време кога стрпението на гласачите е пократко од мандатот.