Nga 22 korriku portet e Odesës, Çornomorskut dhe Pivdennit nuk kanë pritur e as nisur asnjë anije të huaj mallrash. Kjo është shifra rreth së cilës rrotullohet gjithçka tjetër në këtë histori - dhe ajo nuk është deklaratë, por gjendje që kompanitë detare e vërtetojnë thjesht duke mos ardhur.

Forcat e armatosura ruse që nga 10 korriku godasin rregullisht infrastrukturën e porteve në Odesën e Madhe. Përveç vetë Odesës, janë goditur objekte në Çornomorsk dhe Pivdenni, si dhe anije që transportojnë ngarkesë ushtarake për Ukrainën. Kompanitë ndërkombëtare refuzojnë të punojnë me ato porte për arsye sigurie dhe e ridrejtojnë transportin - ndër të tjera, drejt portit rumun të Konstancës.

Çfarë do të thotë „i paralizuar" kur e thotë pala tjetër

Se porta jugore e Ukrainës është praktikisht e paralizuar e deklaroi shefi i departamentit për politikë informative në rajonin e Hersonit - pra, një funksionar rus i ngarkuar pikërisht me atë se si duket pamja nga jashtë. Puna e tij është ta përshkruajë epërsinë ruse si më të madhe seç është. Kjo nuk do të thotë se gënjen; do të thotë se zgjedhja e fjalës „i paralizuar" është e tija, jo e tabelave të transportit detar.

Dallimi ka rëndësi. Ajo që qëndron edhe pa të është se portet e Odesës prej tri javësh nuk kanë asnjë anije të huaj mallrash dhe se sigurimi i atyre rrugëve u kthye në diçka që askush nuk do ta nënshkruajë.

Drejtimet alternative - portet e Danubit, Konstanca, korridoret rrugore dhe hekurudhore nëpër vendet e Bashkimit Evropian - nuk mund ta zëvendësojnë plotësisht atë që kalonte përmes Odesës së Madhe. Një port nuk zëvendësohet me kamionë. Ky është dallim në rend madhësie, jo në logjistikë.

Hapi i radhës, sipas interpretimeve ruse, do të ishte prerja e Ukrainës edhe nga rruga ujore në Deltën e Danubit. Aty historia pushon së qeni vetëm ukrainase. Delta është lumë evropian me tri shtete mbi të, dhe çdo shtrëngim i ri atje llogaritet në orare dhe çmime që shkojnë shumë përtej frontit.

Gruri nga Deti i Zi dhe rruga nëpër Danub janë gjëra që Ballkani i njeh nga afër. Kur mbyllet një rrugë, ngarkesa nuk zhduket - ajo vetëm gjen një rrugë më të gjatë dhe më të shtrenjtë. Pyetja është kush do ta marrë faturën i pari, dhe a do të quhet fare e luftës.