VMRO-DPMNE-ja ka nisur përballjen e fundit me liderin opozitar Venko Filipçen. Sipas partisë, kreu i LSDM-së është „pa vija të kuqe" - dhe e relativizon negacionin bullgar të Maqedonisë ndërsa njëkohësisht mban retorikën evropiane. Me fjalë të tjera - shet një lojë politike të dyfishtë.

Pikat e akuzës janë konkrete. Së pari - se Filipçe nuk tregon një pozicion të qartë kundër pretendimeve bullgare për kombin dhe gjuhën maqedonase. Së dyti - se bashkëpunëtorët e tij të ngushtë janë biznesmenë proruse. Emrat që VMRO-ja i nxjerr në plan të parë - Onishchenko, Borçe Markovski dhe Miodrag Divljeviç Daka - janë persona me histori të gjatë akuzash për lidhje me Moskën, dhe me linja biznesi që opozita prej vitesh i kritikon.

Manasievski, zëdhënësi i VMRO-DPMNE-së, parashtron pyetjen qendrore - si mund LSDM-ja të pretendojë orientim evropian nëse bashkëpunëtorët më të ngushtë të liderit të saj janë njerëz me orientim prorus dhe me lidhje biznesi të dyshimta? Partia argumenton se kjo hendek midis „retorikës" dhe „praktikës" nuk është rastësi, por pasqyron një kontradiktë të thellë në zemrën e udhëheqjes së Filipçes.

Natyrisht, LSDM-ja të gjitha këto do t'i hedhë poshtë si taktikë politike - dhe ka të drejtë sa i përket kohëzimit. Por pyetja që mediat maqedonase rrallë e bëjnë me zë të lartë është parashtruar ndryshe. Cilat janë saktësisht linjat financiare pas dy partive më të mëdha? Nga vijnë paratë për fushatën? Në çfarë mase politika maqedonase vendoset në Vjenë, Moskë, Sofie apo Bruksel - në vend të Shkupit?

Pyetja është retorike - por përgjigjja është reale. Politika pa financa transparente është politikë në të cilën populli realisht nuk ka zë. I gjithë Ballkani e di këtë. Por të paktë janë ata që kanë guxim ta thonë me zë - sepse edhe ata vetë i marrin të njëjtat para.