ВМРО-ДПМНЕ ја започна последната пресметка со опозицискиот водач Венко Филипче. Според партијата, лидерот на СДСМ е „без црвени линии” – и ја релативизира бугарската негација на Македонија додека истовремено држи европска реторика. Поразлично кажано – продава политичка двојна игра.

Точките на оптужбата се конкретни. Прво – дека Филипче не покажува јасна позиција против бугарските тврдења за македонска нација и јазик. Второ – дека неговите блиски соработници се проруски бизнисмени. Имиња кои ВМРО ги истакнува – Онишченко, Борче Марковски и Миодраг Дивиљевиќ Дака – се луѓе со долга историја на тврдења за врски со Москва, и со деловни линии кои опозицијата веќе со години ги критикува.

Манасиевски, портпарол на ВМРО-ДПМНЕ, го поставува централно прашање – како СДСМ може да тврди европско ориентирање ако најблиските соработници на нивниот лидер се луѓе со проруска ориентација и сомнителни деловни врски? Партијата тврди дека таа разлика меѓу „реторика” и „пракса” не е случајна, туку дека отсликува длабока контрадикција во лидерството на Филипче.

Нормално, СДСМ сето ова ќе го одбие како политичка тактика – и веројатно е во право што се однесува до тајмингот. Но прашањето кое македонските медиуми ретко го прашуваат гласно е поинаку поставено. Кој точно се финансиските линии кои стојат зад двете најголеми партии? Од каде доаѓаат парите за кампањата? Во која мерка македонската политика се одлучува во Виена, Москва, Софија или Брисел – наместо во Скопје?

Прашањето е реторичко – но одговорот е реален. Политика без транспарентни финансии е политика во кој народот реално нема глас. Цел Балкан го знае тоа. Но малкумина имаат храброст да го кажат гласно – бидејќи и тие самите ги примаат истите пари.