Andrej Plenković, BM Genel Kurulu'nun 81. oturumunda kürsüye çıktı ve diplomatik bir girişle, Avrupa Birliği'nin genişlemesiyle başladı. Güneydoğu Avrupa'nın "Avrupa projesinin tamamlanmamış bir parçası olarak kaldığını" söyledi. Birkaç cümle sonra mesajın hangi adrese gönderildiği netleşti.

Hırvatistan Başbakanı, "Uzlaşma, geçmişteki suçların sorumluluğu kabul edildiğinde ve bu suçların yüceltilmesi reddedildiğinde mümkün olur. Bu standart ulusal istisnalara izin vermez" dedi. Ardından bu hafta bölge haberlerinde sürekli geri dönen ismi telaffuz etti.

Plenković, "Ratko Mladić, Holokost'tan sonra Avrupa'daki ilk soykırım olan Srebrenitsa soykırımından sorumlu, hüküm giymiş bir savaş suçlusudur. Sırbistan'da kendisine gösterilen askeri ve resmi törenler, kurbanlarına ve uluslararası mahkemelerin kararlarına bir hakaretti" dedi. Devlet temsilcilerinin katılımı ve töreni izleyen kamusal onayın ise "Sırbistan'ın katılmak istediği Birliğin değerleriyle tamamen çeliştiğini" ekledi.

Belgrad yanıtını konuşmadan önce hazırlamıştı. Cumhurbaşkanı Aleksandar Vučić kısa süre önce Avrupa'da cenaze hakkında konuşmayan kimsenin kalmadığını söylemişti: "Sanki cenazeden kaçınmak mümkünmüş gibi, ya da adamı köpek mezarlığına mı gömmemiz gerekiyordu." Ona göre cenazede büyük törenler olmadan sıradan askerler vardı, üç ya da dört bakan da başsağlığı dilemeye gelmişti. Vučić'e göre Avrupalılar aslında görüntüden ve gelen insanların sayısından dehşete düşmüştü. Lahey'in de "son derece ahlak dışı" davrandığını, adamın ölmekte olduğunu bildiği halde kendi ülkesinde ölmesine izin vermediğini ekledi.

Böylece aynı cenazenin artık iki versiyonu var. Zagreb askeri ve devlet törenlerinden, Belgrad ise sıradan askerlerden ve başsağlığı dilemeye gelen bakanlardan söz ediyor. Ama Srebrenitsa kararı, New York'ta hangi versiyonun daha ikna edici geleceğine bağlı değil - karar kesinleşmiş durumda ve Plenković tam da ona atıfta bulundu.

Soru, bundan sonra ne olacağı. Hırvatistan AB üyesi ve her yeni fasıl açılacağında sesi ağırlık taşıyor. Brüksel bu cümleyi Sırbistan için bir şarta dönüştürecek mi, yoksa bu, hepsini duymuş bir salonda yapılan bir başka Balkan konuşması olarak mı kalacak?