Над аеродромот Хумберто Делгадо во Лисабон, во последниот дел од слетувањето на летот ASL36H, ветрите од страна станаа подоброго отколку безбедно. Капетанот на Air Serbia Airbus A319-100 (со регистрација YU-APE) донесе одлука за неколку секунди која најголемиот дел од патниците ниту ќе ја разбираат: go-around. Прекин на слетувањето, моторите на полна сила, повторно одење нагоре.

Тоа не е ниту инцидент, ниту авионска грешка. Тоа е стандардна процедура за пилотите кои го имаат тренингот – и неа ја имаат сите кои летаат за регуларни авиокомпании. Се користи кога нешто во последните секунди не е во ред: ветрена струја, друг авион на пистата, премногу гориво, технички сигнал. Едноставно решение – не слетувај, оди горе, обиди се пак.

Драмата овде не е во маневрата туку во причините. Пред-летниот метеоролошки извештај за Лисабон не предвидувал такви бочни ветрови, или поне не во таа фаза од слетувањето. Аеродромите се готови за такви состојби, но пилотот мора да го почувствува моментот – и да реагира пред авионот да започне да се крена несигурно над пистата.

За патниците? Десетина секунди адреналин. Авионот „пада надолу”, и потоа одеднаш стрмно се крева. Тоа е необично, не е забавно – но е причината зошто стандардите за пилотска обука се толку строги. Иста процедура би ја применил и пилот на Lufthansa, Air France, или kojи било друг кој штотуку влегол во кабината по 1500 часа тренинг.

Авионот безбедно се врати во воздухот и кога условите се поправиле – слета. Пасоси, багажи, пристигнување без приказна. И една приказна за пилот кој според своите колеги „реагирал перфектно”. Тоа, всушност, е тоа што пилотите го прават кога ги тренираат вистински – не да реагираат добро во новости, туку да не остават можност настанот да се случи.