Бугарија конечно има стабилна влада. Парламентот во Софија, со 124 гласа „за”, изгласа нова Министерска совета на чело на премиерот Румен Радев. Партијата „Прогресивна Бугарија” – новоформирана политичка структура која ја освои изборната победа – формира кабинет со четворица заменици на премиерот и 18 министри. Тоа е крај на политичката криза која држеше Бугарија во неколку години на нестабилни мнозинства.

Радев го искористи говорот пред парламентот за да го фиксира тонот: „За министри избравме професионалци со докажани квалитети кои ќе ја завршат работата.” Тоа е реторичен потег – на разлика од претходните бугарски влади кои починаа во борби меѓу коалиционери, новата власт има мандат поддржан со 131 пратеничко место во парламентот, што е апсолутно мнозинство.

„Граѓаните го очекуваат овој конструктивен дух да продолжи и парламентот да произведува закони, а не скандали”, изјави Радев. Превод: повеќе од три години Бугарија живееше во режим во кој политиката беше шоу, не управување. Сега тоа треба да се промени. Прашањето е дали ветувањата ќе бидат посериозни од минатите.

Приоритетите се едноставни и насочени: буџет, штедни мерки, реформа на судство со нов Висок судски совет, и борба против високите цени и економската криза. Кабинетот ќе изврши и реструктурирање на три постоечки министерства, што е вообичаена пракса при формирање нова влада – но и сигнал дека Радев нема намера само да продолжи со постоечките рутини.

Што значи ова за Македонија? Многу. Бугарија е соседна земја, главен трговски партнер, и – најважно – земја која ги блокира европските аспирации на Скопје заради идентитетски прашања. Стабилна бугарска влада значи можност за директни преговори. Дали тоа значи дека ќе се решат проблемите со македонскиот идентитет, уставните измени, и историските комисии? Не нужно. Но значи дека на другата страна на масата ќе има раководство кое останува на власт повеќе од шест месеци.

За Балкан читателот ова е и поуки приказна. Бугарија излезе од политичката криза со коалицијата „Има таков народ” како дел од владата – партија која некогаш беше антиестаблишментска. Тоа е модел кој се провлекува низ целиот регион: бившите бунтовнички партии стануваат дел од официјалната структура, додека антиестаблишментската енергија се пренесува кон нови формации. Прашањето е дали тоа е природна еволуција на демократијата – или показател дека секој политички талас на крајот завршува во истиот стол.