Триесет години подоцна, дел од сведоците сè уште се живи и сè уште памтат имиња. Тоа е она што ниту еден архив не може да го замени и она од кое се плашат сите што мислеле дека времето само ќе ги избрише.

Американски истражители отворија истрага за воени злосторства извршени врз Срби во периодот 1992-1995 година во Босна и Херцеговина. Сослушувањата се одржаа во Дервента, каде петмина американски истражители ги ислушаа исказите на двајца преживеани од логорите, Желко Стајчиќ и Драго Кнежевиќ.

Кнежевиќ, претседател на здружението на логорашите од Дервента, соопшти дека американските истражители се фокусирале особено на браќата Мурис и Харис Скелиќ, осомничени за злосторства врз Срби во Дервента во 1992 година. Тој додаде дека осомничените добиле работни дозволи и визи за САД врз основа на лажни тврдења дека не учествувале во војната.

Ако тоа е точно, тогаш прашањето само по себе е тешко: како некој што бега од одговорност за воени злосторства завршува со уредни документи во земјата што сега го истражува? Според изворите, во наредните денови се закажани искази на уште осум преживеани, а истрагата се однесува и на логорите Рабиќ и на поранешниот Дом на армијата во Чардак.

Меѓу сведоците е и Миленко Милановиќ од Бијељина, кој изјави дека во касарната во Високо во периодот 1992-1993 година биле држени околу илјада српски затвореници. Тој приложи документација и книга напишана врз основа на неговиот дневник од заробеништвото, во кој се наведени имиња на стражари и мачители.

Балканот има долга традиција во една работа: секој ги брои само своите жртви, а туѓите ги става настрана. Затоа секоја истрага што бара да се утврди што навистина се случило, без разлика кој ја покренал, е повеќе од потребна. Прашањето не е чии жртви се поважни. Прашањето е дали некој конечно ќе одговара, или и ова ќе остане уште еден лист во архивата што никој не го отвора.