Пламените јазици веќе беа во дворовите. Огнот стигна до самите ѕидови на куќите во Бајково, а црквата „Св. Петар и Павле” беше на чекор од катастрофа. Дека денес во тоа село сè уште стојат покриви и еден храм наместо пепел – тоа не е заслуга на среќата, туку на луѓе што цел ден се бореа со стихијата на неколку фронта истовремено.

Вчерашниот ден беше меѓу најтешките за струмичките пожарникари. Не еден пожар, туку повеќе – во атарите на Бајково, Мокриево, Петралинци и Еднокукево. Гореше шума, ниска вегетација, сува трева, стрништа. Изгоре и земјоделска механизација, меѓу другото машина за балирање слама. А кога истата екипа мора да трча од село до село, секоја минута доцнење може да значи изгорена куќа.

Најкритична беше состојбата во Бајково, на падините на Огражден. Огнот беше забележан попладнето и веднаш тргна кон црквата „Св. Петар и Павле”. Во одбраната се вклучија струмичките пожарникари, доброволците од доброволното друштво „Рис”, локалните жители, а поради опасноста од ширење беа побарани и два ертрактори од Дирекцијата за заштита и спасување.

„Со огромен труд, пожртвуваност и навремена интервенција, пожарникарите успеаја да спасат повеќе куќи, како и црквата, иако огнот веќе беше стигнат до самите објекти”, соопштија од Територијалната противпожарна единица Струмица. Со тоа е спречена поголема материјална штета – реченица што звучи бирократски, но зад неа стои семејство што ќе преспие под свој покрив.

Апелот што следуваше е познат, но затоа не помалку важен: да не се палат стрништа, отпад и сува вегетација, а секој забележан пожар веднаш да се пријави. „Огнот не простува, но со заедничка одговорност можеме да спречиме катастрофални последици”, порачаа пожарникарите. Прашањето е колку од овие пожари воопшто ќе се случеа доколку таа одговорност постоеше пред да се запали, а не откако ќе загрми сирената.