Докторка доби отказ во Томиславград поради величење на Младиќ, а клиничкиот центар во Бања Лука ја вработи на јубилејот на Ургентниот центар

Пет збора на социјалните мрежи – „Почивај во мир, генерале, и благодарам“ – покрај фотографија на Ратко Младиќ. Толку ѝ требаше на докторката Јелена Јовиќ да остане без работа во Домот на здравјето во Томиславград. А нова најде брзо: Универзитетскиот клинички центар на Република Српска во Бања Лука ја вработи и тоа го соопшти јавно, на свечен ден.

Во Томиславград постапката беше кратка. Директорката на Домот на здравјето, Иванка Живковиќ, соопшти дека е спроведена дисциплинска постапка, дека е утврдено оти докторката навистина ја направила објавата и дека случајот е пријавен во полиција. „Во Домот на здравјето во Томиславград нема и нема да има место за величење воени злосторства, ширење омраза и постапки што ги навредуваат жртвите и ја нарушуваат довербата на пациентите во нашата установа“, изјави таа.

Од Бања Лука стигна сосема поинаков тон. „Денес д-р Јелена Јовиќ заснова работен однос во УКЦ на Република Српска, откако, под околности што предизвикаа внимание во јавноста, ѝ престана работниот однос во Домот на здравјето во Томиславград“, соопштија од клиничкиот центар. Вработувањето е по повод одбележувањето на осмата годишнина на Ургентниот центар, на која присуствувале и претставници на здружението УДАС. „Околности што предизвикаа внимание“ – така една јавна болница го опишува величењето на човек осуден за геноцид.

Фактите за Младиќ не се прашање на мислење. Поранешниот командант на Војската на Република Српска почина на 27 август во Хаг, на 84 години, додека издржуваше доживотна казна затвор за геноцидот во Сребреница, злосторства против човештвото и воени злосторства во војната во БиХ. Погребан е на 7 септември на Топчидерските гробишта во Белград, со воени почести. На погребот присуствуваа припадници на Војската на Србија, неколку министри во српската влада, функционери на Република Српска и синот на Александар Вучиќ, Данило.

Докторката сама избра што ќе објави и сама ги сноси последиците за тоа. Институцијата е друга приказна. Кога јавна болница ја вработува и тоа свечено го соопштува, со еуфемизам наместо збор за самата објава, тоа престанува да биде став на една докторка и станува порака на установата – до пациентите и до семејствата на жртвите што ќе влезат во тој Ургентен центар.

Балканот предобро ја знае сцената во која истиот човек е осуден воен злосторник на едната страна од границата и херој на другата. Кој во Бања Лука ќе одговори за пораката што ја испрати болницата?