Европскиот суд за човекови права во Стразбур пресуди дека државата треба да му исплати 3.465 евра на поранешниот директор на Управата за безбедност и контраразузнавање, Владимир Атанасовски, како надомест поради мерките притвор и куќен притвор во предметот познат како „Организатори на 27 април”.

Сумата, гледано само како бројка, не е голема – но пораката зад неа е поголема од износот. Кога меѓународен суд заклучува дека притворските мерки биле неоправдани дотолку што бараат отштета, тоа е оценка не само за еден случај, туку за начинот на кој домашното правосудство постапувало. Секое такво плаќање е сметка што ја плаќаат сите граѓани – за грешки направени од институции што требало да ги штитат правата, не да ги кршат.

Предметот „27 април” е меѓу најтешките во поновата македонска историја – настаните во Собранието од 2017 година, обвиненијата за загрозување на уставниот поредок, судските процеси што се влечеа со години. Дека дел од тие процеси сега се враќаат од Стразбур со пресуди против државата, отвора неудобно прашање: колку од домашните одлуки ќе издржат кога ќе се погледнат под европска лупа?

Одговорот на тоа прашање не е само правен, туку и финансиски. Секоја пресуда во Стразбур што ја губи државата значи пари од буџетот – од истиот буџет од кој се градат училишта, патишта и болници. Прашањето кое ретко го поставуваме гласно е: кој сноси одговорност кога институцијата ќе изгуби во Стразбур? Досега, одговорот е – никој конкретно. Плаќаме сите, одговара никој.