Денес истекува рокот за Реформската агенда на Македонија во рамки на Планот за раст на ЕУ – а според опозицијата, исполнети се само 6 од 16 реформски чекори. СДСМ го искористи датумот за остар напад врз премиерот Христијан Мицкоски, обвинувајќи го за „уште едно неисполнето ветување”.

Реформите што остануваат недовршени не се ситници. Меѓу нив се реформата на правосудниот систем, борбата против корупцијата, измените во кривичното законодавство, изборното законодавство, и финансирањето на судовите и обвинителството. Тоа се токму темелите што ЕУ ги бара пред какво било сериозно напредување – и токму она што секоја влада најмногу одолжува.

Од владата возвраќаат со поинаков аршин: тврдат дека Македонија „најмногу работела на Реформската агенда” во втората половина од 2025-та во споредба со соседните земји, повикувајќи се на извештај на Европската комисија. Двете страни, како и обично, ги читаат истите бројки на спротивни начини – едните гледаат напредок, другите гледаат неуспех.

СДСМ оди подалеку и ги набројува и другите предизборни ветувања кои сметаат дека останале неисполнети – враќањето на името без „Северна”, укинувањето на Преспанскиот договор, привлекувањето странски инвестиции. Тврдат дека странските инвестиции паднале за 60 проценти. Тоа се партиски наводи и треба да се читаат како такви – изјава на опозицијата, не утврден факт.

Но независно од тоа кој е во право околу процентите, една работа е тешко да се оспори: рокот истекува, а клучните реформи ги нема. А Реформската агенда не е домашна работа што може да се препише во последен момент – тоа е условот за шесте милијарди евра од Планот за раст на Западен Балкан, и за секој следен чекор кон ЕУ. Кога рокот ќе мине без резултат, не губи ниту власта ниту опозицијата – губи граѓанинот што чека таа интеграција со децении.